در ترم جاری (نیمسال اول 84-83) در دو دانشگاه متفاوت کلاس دارم. یکی از این دانشگاه ها ، دانشگاهی سراسری و دیگری یکی از دانشگاههای غیر انتفاعی است. تجربه جالبی است تدریس در دو دانشگاه متفاوت. اولی با وجودیکه دانشجوها و استادان بهتری دارد اما اصلا نظم ندارد و آموزش دانشکده واقعا خیلی ضعیف کار می کند. در حالیکه در دانشگاه دوم با وجودیکه نسبت به اولی وضع دانشجویان از نظر سطح آموزشی پایین تر است اما واقعا روی یک نظم مشخص و خیلی خوب عمل می کنند. من هم مانده ام بین دو سبک کار. در اولی دانشجویان بهتر و بیشتر فعالیت می کنند اما واقعا با کارکنان اداری دانشکده کار کردن مشکل است. در دومی با وجودیکه دانشجویان نسبتا خوب هستد اما زیاد تنبلی می کنند. تا امروز یک شیوه برخورد را در هر دو دانشگاه استفاده می کردم اما کم کم به این نتیجه رسیدم که نوع برخورد باید متفاوت باشد. نکته ای که قبلا در برخی استادان دانشگاه ها دیده بودم و همیشه به آن انتقاد می کردم. واقعا که آدم باید جای یک نفر باشد تا بتواند در مورد رفتار وی خوب قضاوت کند. نکته دیگر آنکه خود من یک زمانی دانشجوی دانشگاه اول بودم. اما امروز که به یک نقش دیگه به اون دانشگاه می رم چیزهای جالبی کشف می کنم. اولا واقعا تجربه عجیبیه! این که آدم بره دانشگاه سابقش برای تدریس. زمانی نشسته روی صندلی های کلاس ها، زمانی ایستاده کنار تخته سیاه! برای خودم که خیلی جذابه. ثانیا نقش بعضی آدم ها رو زمان دانشجویی نمی دونستم چیه!؟ اما الان کاملا می فهمم. مثلا یک آقایی بود که زمان دانشجویی همش فکر می کردم عجب آدم علافیه همش تو دانشکده قدم می زنه! اما امروز فهمیدم که اون قدم می زنه تا چک کنه ببینه همه کلاس ها تشکیل شده یا نه!؟ نکته آخر این که برخورد استادهای قبلیم با من خیلی جالبه! یک زمان دانشجوی آن ها بودم حالا به نوعی همکار. گرچند عضو هیات علمی نیستم و هنوز خیلی راه است تا رسیدن به جایگاه استادهای خودم. اما واقعا برخورد برخی از آنها برام لذت بخش بوده و برخورد خوبی با من کرده اند. اما وای از دست بعضیها! انگار جای اونها رو گرفتم! و در برخوردشون می خواهند به من حالی کنند که هنوز دانشجوی آنها هستم. هر چند واقعا در خودم همین احساس رو نسبت به اونها دارم و خیلی براشون احترام قائلم. اما کاش ...... همین!