سالها پيش در زمان دانشجو بودن در دوره کارشناسي به عنوان برنامه نويس در يک شرکت نرم افزاري مشغول به کار شدم. در آن زمان در يک سايت به اتفاق چند نفر ديگر کار مي کرديم. به مرور به دليل زياد شدن کارم يک اتاق کوچک اختصاصي به من دادند که شايد دو سه متر مربع بيشتر مساحت نداشت تا براي اجراي برخي کارها که نياز به تمرکز داشت از آن استفاده کنم.يک سالي در آن اتاقک کوچک بدون مزاحمت کسي مشغول برنامه نويسي بودم.  در آن زمان يک برنامه نويس پرسابقه در آن شرکت مشغول به کار بود . اين همکار ما به دليل نوع کاري که شرکت انجام مي داد و پراکندگي مشتريانش در تمام ايران مدام از اين شهر به آن شهر سفر مي کرد. امروز شمال بود فردا جنوب روز بعد تهران روز بعد شرق و غرب  و ..... من وقتي کار او را مي ديدم هميشه حسرت مي خوردم که خدايا آيا مي شود من هم روزي مدام از اين شهر به يک شهر ديگر بروم و مدام در حال سفر باشم و از دست اين کد نويسي و اين اتاق قفس مانند رها شوم. و خدا دعايم را مستجاب کرد! يواش يواش کار من هم به سفرهاي يکي دو روزه کاري به صورت مداوم تبديل شد. تازه فهميدم چه کار خسته کننده اي است. فقط خستگي و خستگي. پيش خودم گفتم کاش تحليل گر سيستم مي شدم تا از اين برنامه نويسي و از اينهمه دردسر سفرهاي هميشگي خلاص مي شدم. و  باز هم خدا من را به آرزويم رساند. در يکي دو پروژه بزرگ و کوچک شدم تحليل گر سيستم. به عنوان تحليل گر تازه فهميدم يک جلسه مصاحبه چقدر خسته کننده است و تحليل و طراحي سيستم چه کار سخت و پر دردسري است. آن زمانها مدير عامل شرکت ما به عنوان مدير پروژه ها نيز فعاليت مي کرد. مدام از اين جلسه به آن جلسه مي رفت. پروژه شروع مي کرد و فرآيند توسعه پروژه را مديريت مي کرد. چه کار جذاب و هيجان انگيزي داشت. بازهم رفتم سر وقت خدا. خدايا من را مدير پروژه بفرما! و شدم مدير پروژه؛ تازه فهميدم مديريت پروژه يعني چي!؟ چه کار پر مسووليت و پر استرسي است. شب و روز نداري و مدام بايد مراقب باشي. يک همزماني قوي در کارها و خلاصه آغاز بدبختي. امروز ديگر از خدا چيز جديدي نمي خواهم. فقط يک اتاق کوچک دو سه متر مربعي که فارغ از همه اين دردسر ها بشينم و مثل قديم ها فقط برنامه بنويسم و برنامه بنويسم!
همین!