پرده اول:
چند روز پیش یکی از دوستان Online شد. با خوشحالی پیام داد که هفته پیش به همراه همسرش یک وبلاگ ایجاد کرده اند. دعوت کرد بخوانم. حرفهای عاشقانه یا به قول خودشان عشقولانه قشنگی در آن بود. اکثر کامنت ها هم مربوط به دوستانشان بود. حرفها همه صمیمی و دوست داشتنی. از من پرسید: تو چرا وبلاگ نمی نویسی؟ گفتم می نویسم، خیلی وقت است و آدرسش را به وی دادم. چیزی نگفت، اما مطمئنم که در دلش به من خندید که بابا این چه وبلاگی است! در زمینه مهندسی نرم افزار!!! مگه به این هم می شه وبلاگ! بماند...

پرده دوم:
مطلبی نوشته بودم در زمینه منابع مهندسی نرم افزار. بیشتر در پاسخ یک دانشجو بود که دنبال مرجع مناسب می گشت. اما برخلاف رویکردی که در این وبلاگ داشتم، مواجه شدم با حجم زیادی از کامنت هایی که تقاضای پروژه می کردند. نمی دانم چرا!؟ آیا این درست است که از یک مدرس درس مهندسی نرم افزار، پروژه تقلبی بخواهیم برای گول زدن یک استاد دیگر!! توضیح هم دادم که اینکار را نمی کنم، اما هر چه به پایان ترم نزدیک تر می شویم، تعداد تقاضا ها بیشتر می شود. این را مجدد نوشتم که بدانند، حداقل من یکی بهشان پروژه کپی شده نمی دهم. راستش من را نسبت به دانشجویان خودم هم بدبین کرده اند! بماند .....

پرده سوم
هیچ وقت یک نویسنده حرفه ای نبوده ام. وبلاگ هم نمی نویسم که درد دل کنم. گرچند برخی مطالب همین وبلاگ هم یکجوری درد دل است. منتهی شاید بیشتر درد دل های حرفه ای! شاید دلیل وبلاگ نوشتنم هم با همه فرق بکند. می نویسم چون به Sharing Information is Power معتقدم. معتقدم که شاید بزرگترین مشکل ما در جهان سوم، عدم تولید اطلاعات است. ما بیشتر مصرف کننده اطلاعاتیم تا تولید کننده آن. بماند ....

پرده چهارم
چند وقت پیش جلسه ای داشتیم با یکی از مدیران بخش های دولتی. جالب بود، در مورد پروژه جامعه مجازی روابط عمومی که در واقع پرتال روابط عمومی کشور می شود صحبت می کردیم، که از بخش وبلاگ های رسمی روابط عمومی ها شروع می شود. از مشکلات کشور گفتند و انصافا شاید هم حق داشته باشند که کاری که می کنید به درد نمی خورد! آب پاکی را ریخت روی دستمان! این که در جامعه ما فنآوری اطلاعات و ارتباطات اولویت ندارد، این که در این زمان وبلاگ به چه درد می خورد . بماند....

پرده پنجم
در ePrSoft دو سه سالی است که تلاش می کنیم، بحث وبلاگ های تخصصی را جدی مطرح کنیم. بیشتر تلاش امیر است البته. تا حدودی هم موفق شده ایم، اما شاید داریم در یکه دنیای دیگه زندگی می کنیم، نمی دانم، اصلا وبلاگ تخصصی یعنی چه!!؟ به چه درد کشور می خورد! فکر نان کنید که خربزه آب است! بماند ....

پرده ششم
در نمایشگاه توانمندی های روابط عمومی، نشستی برگزار کردیم با حضور آقای دکتر شکر خواه. تاکید کردند که نگوییم نشستی با حضور وبلاگ نویسان، وبلاگ نویسی که کار یا شغل نیست. وبلاگ نوشتن مثل آب خوردن است. مثل یادداشت نوشتن عادی است.(نقل به مضمون) شک دارم. ایا دیدگاه عام هم همین است! بماند....

پرده آخر
این ها را گفتم که بپردازم به بحث کاربردهای وبلاگ در کشور ما. بگویم از محاسنش! بگویم که چرا ما که خودمان در این زمینه فعالیت می کنیم هنوز اهمیتش را آنجور که باید، نمی دانیم. نوشتم که بگویم وبلاگ فقط محلی برای بیان احساس نیست! محلی برای پیدا کردن یک پروژه آماده برای گول زدن یک استاد نیست! محلی برای اشاعه اطلاعات غلط و یا اطلاعات غیر اخلاقی نیست! دیدم حرف اضافی است. بگذریم .......

همین!

توصیه بعد از نوشتار: پیشنهاد می کنم چنانچه در زمینه کاربردهای وبلاگ و مطالب مرتبط نیاز به مطالب بیشتری دارید به وب سایت http://www.eprsoft.com بخش مقالات (www.eprsoft.com/articles) مراجعه کنید.