از روی اسم هم که شده ، مهندس نرم افزار باشی و سالها با شیء گرایی (Object Oriented) درگیر باشی: چه خوانده باشی ، بر مبنای آن برنامه نوشته باشی و یا بر اساسش تحلیل کرده باشی، بعید است اسم سه تفنگدار شی گرایی را نشنیده باشی، یکیشان همین جناب بوچ (Grady booch) . آنوقت خودت را جای من بگذار که تصادفا دنبال چیز دیگری می گشتم و وبلاگ این آقا را پیدا کردم. انصافا چه حالی پیدا می کنی!!؟
رو راست چهار، پنج دقیقه فقط داشتم با خودم کلنجار می رفتم که قبول کنم این اسم را درست می بینم یا نه، واقعا خودش است. عین آدمهای جن زده. نمی توانم بگویم مطالبش را خواندم، بهتر است بگویم برخی هایش را خوردم! این که یک نفر از جنس این آدمها (که نمی دانم چرا، ولی حس عجیبی نسبت بهشان دارم) را پیدا کنی که وبلاگ می نویسد و از خودش می گوید، حتی از مشکلاتش با بیمارستان و نمی دانم بازنشستگی جیمز رامبو (Jim Rumbaugh) از شرکت IMB.
شاید از نظر من این آدم ها نباید وبلاگ نویسی را جدی بگیرند. حداقلی خیلی از اساتید خودمان را که می دانم این کار را دون شان می دانند. آنوقت کسی مثل وی حتی زمانی که دارد به اتاق عمل می رود با کمک پرستارش جند خطی در وبلاگش بنویسد.
اگر دانشجو و یا فارغ التحصیل نرم افزارید و یا در این زمینه کار می کنید توصیه می کنم نگاهی به وبلاگ این آقا بیاندازید، در دوسایت IBM و BOOCH هم زمان به روز می شود. ضرر که ندارد هیچ، امیدوارم مثل من کیف هم بکنید. اگر هم نرفتید اشکالی ندارد ، در آینده اگر مطلب بدرد بخوری در این وبلاگ پیدا کردم خبرتان می کنم!

همین!