فارغ از مطالب ذکر شده قبلی در مورد معیار های نرم افزار، در یک سازمان کاری معیارهای مختلفی قابل تعرف و اندازه گیری است. این معیارها در سطوح مختلف سازمان و با اهداف متفاوتی تعریف می شوند که مهمترین معیارها در جهت تحقق یک مدیریت صحیح می باشد. در چند مطلب جداگانه به بحث اندازه گیری در سازمانها، خصوصا در سطوح مدیریتی خواهم پرداخت.

پیش از نوشتار:
نکته مهم آنکه من تخصص سازمانی و یا معماری سازمانی ندارم و صرفا بر اساس مطالعات شخصی و یا علاقه مندی های فنآوری در این مورد صحبت می کنم.بنابراین تا دلتان بخواهد ممکن است اشتباه یا نقص داشته باشد این مطلب. وبلاگ است دیگر ... ! از سوی دیگر، این اندازه گیری به شکلی محدود است به مواردی که در رادمان با آنها به شکلی سروکار داریم و آنهم به خاطر مشارکت با شرکت مشاوران تعالی سازان در توسعه نرم افزارهای تخصصی مدیریتی است.

سطوح اندازه گیری در یک سازمان :
در یک سازمان کاری می توان با اهداف مختلفی -که به برخی از آنها در مطالب قبل اشاره شده- و در سطوح مختلفی بسته به جایگاه سازمانی معیار تعریف و با اندازه گیری پیوسته آنها، اهداف را محقق ساخت.

- سطح عملیاتی: در این سطح ، معیارها و اندازه گیری ها مرتبط می شود با سنجش عملکرد پرسنل، تعریف معیارهای کیفی برای فرآیند کاری و محصول، سنجش رضایت مندی مشتری (Customer Satisfaction) ، معیار های فعالیت های شخصی و فرم های ارزشیابی تکریم ارباب رجوع و ....
-سطح مدیران میانی: در این سطح که به برنامه های کوتاه مدت سازمان بر می گردد، تدوین معیارهایی که روند حرکت جاری سازمان را مشخص سازد اهمیت ویژه ای دارد.علاوه بر معیارهای فوق، معیارهایی برای کنترل پروژه، سنجش بهره وری، معیارهای مبتنی بر رعایت استانداردهای ISO و سایر استانداردهای مشابه در کنترل کیفی، معیارها و شاخص های مالی ، تدوین نیازسنجی آموزشی و تعریف معیار های مرتبط با آن در پرسنل و .... از جمله معیارهای این گروه می باشد.
- سطح مدیران ارشد: طبیعتا معیارهای این بخش بر خلاف معیارهای قبل که نقش تاکتیکی دارد، نقش استراتژیک و راهبردی پیدا می کند. معیارهایی برای سنجش کارایی عمومی سازمان، Cashflow ، معیارهای مقایسه ای برای سازمانها باهم ، دوره های مختلف باهم و یا ... ، معیارهای اندازه گیری حرکت سازمان به سمت آرمانها و اهداف کلی سازمان، شاخص های استراتژیک ، سود و زیان و .... معیارهایی است که در این بخش تعریف می شوند.

فارغ از این سطح بندی، مدل هایی وجود دارد که با بهره گیری از آن می توان کلیت سازمان را در همه سطوح و یا در سطوح مشحصی مدل سازی نموده و با تعریف معیارهای کمی، پارامترهای کیفی سازمان را بهبود بخشید.
مدلهایی نظیر TQM ، EFQM و یا BSC از اینجمله اند. مدلهایی که بسیار کاربرد دارند و فارغ از جنبه تخصصی هر سازمان، عمومیت دارند. از سوی دیگر مدل هایی نظیر PAEM نیز که یک مدل داخلی است قابل تعریف است.
دقت کنید که همانگونه که در اصول اندازه گیری گفتیم، یک معیار منفرد برای اندازه گیری یک چیز نداریم و مدلهای فوق هر یک از جنبه های مختلف، معیارهایی را تعریف و اندازه گیری می کنند.
در نوشته های بعدی برخی از این مدل ها را معرفی می کنم...
همین!