این روزها شاهد حضور چهره های مشهور -و نه الزاما محبوب- در فضای اینترنت و در قالب ایجاد حداقل یک وبلاگ و یا وب سایت شخصی هستیم، اقدامی که شاید بیشتر برای نمایش کلاس یک فرد باشد. چهره های تلویزیونی نظیر کامران نجف زاده، مازیار ناظمی و ... از جمله این افراد هستند که با ایجاد یک وبلاگ این روزها بازدید کننده زیادی را به سایت خود جذب می کنند. دو فرد اول از جمله موفق های این عرصه هستند و اشخاص دیگری که اسم نمی برم[!] جزو ناموفق ها. 
اینکه الزاما وبلاگ یک فرد مشهور، پرمحتوی و یا خواندنی باشد را نمی دانم ولی خوب اسم این شخص وسوسه کننده است که مطالبش  و روزنوشت هایش را بخوانی، هر چند مطلب جالبی هم نباشد.
اینگونه وب سایت ها که بیشتر از محتوی مدیون نویسنده و شغلش هستند-فکر نمی کنم یک مجری ساده تلویزیون سطح فرهنگ و سواد بالاتری از یک روزنامه نگار موفق داشته باشد، نمی دانم- با جذب بازدید کننده زیاد می توانند محلی برای تبلیغات اینترنتی باشند و از آن طریق درآمد زایی خوبی بکنند، یا از طریق طرح مسائل مختلف به فرهنگ سازی هدف دار تبدیل شوند، که استفاده شرافتنمندانه ای از شهرت نیست.
به هر حال بسیاری از این بازدید های این سایت ها فقط برای یکبار و از روی کنجکاوی است و پس از آنکه بازدید کننده، محتوای را نپسندید برگشتی در کار نیست.
همین!

بعد از نوشتار: اصولا برخی از شهرت ها ناشی از محبوبیت یک فرد نیست، بلکه به خاطر شغلش است که همیشه جلوی چشم مردم است و دیده می شود، اسم و چهره اش به یاد می ماند، حتی اگر واقعا حرفی برای گفتن نداشته باشد.