1- چند روز پیش در خبر بیست و سی شبکه دو، گزارشی بود که با دوربین مخفی از شرکتهایی تهیه شده بود که مشغول به انجام پروژه های دانشجویی بودند و از مقطع کاردانی تا دکتری (!) پروژه تحقیقاتی و یا کاربردی انجام می دادند و رقم هایی کم و زیاد بابت هر یک طلب می کردند. تازه برخی با تضمین قبول کردن توسط استاد بود! جالب بود برایم که چگونه این کار به یک تجارت پرسود تبدیل شده است.
2- در کامنت های وبلاگ مرتب مواجه هستم با تقاضاهایی برای یک پروژه آماده، با وجودیکه به کرات مخالفت خودم را با آن اعلام کرده ام، به جز تقاضا ها ، دیده ام کامنت هایی که پیشنهاد فروش هم داده اند! مگر اینجا بنگاه معامله است!؟ برای همین ایمیل این افراد را از کامنتشان حذف کرده ام.
3- دیروز دنبال کتابی می گشتم. رفتم انقلاب. در بازار کتاب مغازه تکثیری و تایپ دیدم که اعلان بزرگی را چسبانده بود که "پروژه آماده نداریم! لطفا سؤال نفرمایید!" ترسیدم از  سایرینی که پروژه را جهت تایپ و یا تکثیر به آنها می سپاری و آنها با یا بدون اجازه تو آن را کپی می کنند و به دیگران می فروشند. ترسیدم از حجم سوالاتی که از این مغازه ها پرسیده می شود که یکی را وادار می کند اعلانی به این مضمون پشت شیشه بچسباند.
4- در زمان دانشجویی، یک روز آگهی با مضمون انجام پروژه کارشناسی در دانشکده چسبانده بودند. دکتر اسماعیلی -رئیس وقت دانشکده- وقتی آن را دید، به حدی عصبانی شد که تا آن روز ندیده بودم. آگهی را از دیوار کند و رفت تا به آن شرکت زنگ بزند و شکایت کند. نتیجه را نمی دانم.
5- آخر ترم ها اغلب مواجه بودم با تعداد زیادی پروژه تقلبی که با الگو گرفتن از اصل بقای گزارش کار  که "پروژه نه بوجود می آید و نه از بین می رود، بلکه از شکلی به شکل دیگر تبدیل می شود!" تهیه شده بودند. به جز آنها تعداد زیادی دانشجو به من مراجعه می کردند و سایر همکلاسی هایشان را متهم می کردند به این که کار را خودشان انجام نداده اند و از فلان جا خریده اند و یا فلانی برایشان انجام داده است.
این موارد را گفتم که اشاره کنم به پدیده مذموم و ناپسند تقلب در پروژه. کاری که شاید بدتر از تقلب در جلسه امتحان باشد. پدیده ای که در این چند ساله و به دلیل وجود دانشگاه های مختلف برای همه چنان رشد کرده است که بر اساس آن نظام عرضه هم شکل گرفته و برای برخی تبدیل شده به یک تجارت سودمند. پدیده ای که دانشجو را از "دانش جو" بودن ساقط می کند. نمی دانم چرا دانشجویان پروه درسی ، کارشناسی و یا ... را به جای "تکلیف" یک "فرصت" نمی دانند؟ که در آن سعی کنند یاد بگیرند نه آن که فقط به صرف نمره گرفتن بگذرانند. که نتیجه اش را شاهدم. حجم زیادی فارغ التحصیل که هیچکدام سواد درست و حسابی ندارند و از عهده کارهای ساده هم برنمی آیند. تازه بعدش هم به دلیل بیکاری داد و فغان می کنند که آی ..... ایهاالناس در کشور بیکاری داریم و به نیروی متخصص اهمیت داده نمی شود!  یا اینکه حاضرند با هر شرایطی و هر خفتی تن به هرکاری بدهند و یا ارزان کار کنند و یا کار غیر تخصصی بکنند.
اینکه چرا هیچ کدام از سیاست گذاران عرصه آموزش، رؤسای دانشگاه ها، مدیران گروه ها و استادان، این مشکل را آنطور که لازم است جدی نمی گیرند و  راه حلی برای آن پیدا نمی کنند را نمی فهمم. به نظرم فاجعه بزرگی است که باعث می شود بدنه آموزشی کشور بی سواد و بی اطلاع باشد. که آن باعث می شود پس از فراغت از تحصیل به مشکل مواجه باشند و کشور را به دردسر بیاندازند. که این حجم از اقدامات غلط و تصمیم گیری های فنی اشتباهی که هر روز شاهد آنیم برآیند همین افراد است. اینکه به تنبلی عادت می کنند این افراد و سرمایه خود و کشور را هدر می دهند ، این که .....
زیاد غر زدم چون این موضوع ناراحتم می کند! می بخشید اینبار هدفم یک بحث کارشناسی نبود،فقط درددل کردم ....
همین!