نمی دانم تعریف و تقسیم بندی درستی است یا نه، اما فکر می کنم آدم ها در کارشان دو دسته اند، یا "حرفه ای" هستند که کاری که می کنند حرفه آنهاست و از طریق آن پول در می آورند. یا "آماتور" هستند که چیزهای دیگری جز پول و منافع مالی در کار برایشان جذاب است.همان لذتی که شاید از کار کردن ببرند بدون آنکه به منفعت آن فکر کنند.
دلم می خواهد جایی در بین" آماتور بودن" و "حرفه ای بودن" شناور بمانم. جایی برای پول کار کنم، جایی برای دل خودم، جایی کلاس کار برایم مهم باشد، جایی خود کار. جایی به منفعتت فکر کنم، جایی به لذت، جایی مصلحت اندیشی کنم، جایی خود خودم باشم. جایی از کسب یک پول زیاد شاد شوم، جایی از یک جایزه کوچک! مثل بچه ها، مثل آماتور ها....
خبر را شاید در وب سایت دیده باشید، وب سایت مجتمع شهید مهدوی در جشنواره وب سایت های برتر مدارس اول شد. چیز زیاد مهمی نیست. اسکار یا نوبل نگرفته ایم که آنقدر به آن افتخار کنیم. زیاد هم مغرور نشده ایم که می دانم کارهای بهتر از این هم زیاد است. تازه همه اش هم مال ما نیست، مجتمع در درجه اول و بعد بچه های شرکت سیگما هم شریکند در آن، شاید سهمشان هم از ما بیشتر باشد، مهم مطلب دیگری است...
چرا خوشحالم؟ چون "دیده شدیم" . این که یک نفر کار تو را بدون آنکه تو را بشناسد، ببیند، ارزیابی کند برایم لذت بخش است، حال اگر از آن خوشش آمده باشد هم که چه بهتر، نمی توانم بگویم اول شدن برایم مهم نبود، اما .... مهمتر از اول شدن آن بود که کاری کردیم که سایرین دیدند و برایش ارزش ارزیابی کردن قائل شدند. کسانی که شاید جمله "Powerd by Radman ITD Co." برایشان فقط یک جمله باشد اما برای ما معنی دیگری دارد.
خوشحالم بچه های رادمان هم همین حس را پیدا کنند. می دانم که برای این پروژه هم مانند بقیه پروژه ها زحمت زیادی کشیدند و شاید اکثر مواقع دلخور باشند که چرا کسی قدر کارشان را نمی داند. خوشحالم که دیدند که اگر "دیده شوند" ، قدرشان دانسته می شود.
خوشحالم ....

همین!