دیشب مسیرم خورد و از جلوی در دانشگاه شهید بهشتی رد شدم. عجیب دلم گرفت و دلم تنگ شد برای راه رو های شلوغ دانشکده زمان دانشجوییم و راه رو های خلوت زمانی که درس می دادم.
دلم تنگ شد برای استرس های تحویل پروژه و امتحان خودم، استرس وارد کردن به دانشجویان در وقت تعریف پروژه و طرح سوال های امتحان ....
خوش به حال دانشجوها و استادان که دوباره از مهر شروع می کنند تنفس در آن حال و هوا را .
حسابی دلم تنگ شده ، اما چه کنم که منطق حکم می کند هنوز بر سر حرفم باشم، پس هنوز  خداحافظ دانشگاه.
همین!