نرم افزار سروش، بخشی دارد تحت عنوان بانک اطلاعات افراد، که در آن می توان مشخصات اشخاص حقیقی و حقوقی مورد نیاز یک مجموعه را وارد نمود. در این بانک در قالب یک سیستم مدیریت ارتباط مشتریان، همه اطلاعات پیرامون یک فرد نگهداری می شود، سپس از طریق کانالهای اطلاع رسانی مختلف می توانیم به افراد به صورت فردی، گروهی و یا زمانبندی شده پیامهای پویا را ارسال کنیم. پیام هایی نظیر فاکس، پست الکترونیک email، پیام کوتاه SMS، پیام های صوتی و ... بگذریم. قصه چیز دیگری است.
به لحاظ اجرایی این سیستم را در سازمانهای مختلفی که طیف متنوعی از مخاطبان را شامل می شوند راه اندازی کرده ایم. سازمانهایی که اغلب با طیف تحصیل کرده ای از مخاطبان شامل مدیران دولتی، روزنامه نگاران،  پزشکان یا وکلا و مهندسین را شامل می شوند. نکته آنجاست که مشتری های ما، اطلاعات این مخاطبان را جمع آوری کرده و در سروش وارد کرده اند، از جمله نشانی پست الکترونیک (email address) را. جالب است برایم که در این تعداد نسبتا زیاد از افراد، درصد کمی از آنها ایمیل دارند و تازه  آنها که داشته اند هم اغلب از سرویس های رایگان (نظیر yahoo یا gmail ) استفاده کرده اند. جالب تر آنکه عده نسبتا قابل توجه ای از همین تعداد هم  آدرس هایشان را اشتباه نوشته اند! اغلب یک www قبل از ID خود نوشته اند، http گذاشته اند یا نشانی ایمیل را با فاصله (space ) وارد کرده اند. برخی هم که با ID های خنده دار و اسامی مستعار، ثبت نام کرده اند. نکته مهم آنکه این اطلاعات مربوط به مخاطبان یک سازمان خاص و در یک شهر خاص نیست. جمع بندی من است از مشاهده اطلاعات چندین سیستم.

در اینکه قشر عوام مردم با این نشانی بیگانه باشند جای تعجب زیادی برایم نبود، اما جالب بود برایم که چرا قشر تحصیلکرده و به اصطلاح روشنفکر ما چرا؟ آیا اهمیت داشتن یک نشانی الکترونیک رسمی را نادیده گرفته اند و نیازش را احساس نکرده اند؟ آیا صرفا داشتن یک ایمیل برایشان خالی نبودن عریضه است که حتی نمی دانند چطور باید بنویسندش؟ آیا آن را مایه کلاس کار و پز اجتماعی می دانند.
اینکه من به عنوان یک شخص آدرس یاهو یا ... داشته باشم مهم نیست اما یک مقام مهم در یک شرکت دولتی یا خصوصی چرا باید از آن نشانی همه جا استفاده کند؟
به من خرده نگیرید که از نگاه یک کامپیوتری به قضیه نگاه می کنم، در وضعیتی که داشتن یک موبایل الزامی شده و همه جا و در همه فرمهای ورود اطلاعات جای خالی پرکردن آن را می گذارند، نباید به email هم جدی نگاه شود. چرا باید یک وزیر ما وقتی می خواهد نشانی خود را بدهد، به سختی و آنهم در یاهو می گوید و تازه بعد از چند روز متوجه می شود (یا می شوند) که چه اشتباه بزرگی مرتکب شده و اصلاحش می کنند!؟ اینکه مدیر فنآوری اطلاعات و ارتباطات بخش دولتی ما وقتی برایش ایمیلی می زنی باید زنگ بزنی که برو بخوان اشکالی ندارد!؟ اینکه اگر از دانشجویان بخواهی تمرین ها را email کنند خودشان و سایر استادان تعجب می کنند؟ اینکه وقتی خیلی از افرادی که در وبلاگی کامنت می گذارند، آدرس ایمیلشان را اشتباه (با غلط های نگارشی) وارد می کنند؟ اینکه هنوز به عنوان یک رسانه ارتباطی در روابط عمومی ها جدی گرفته نشده است؟ همه اینها عجیب نیست...؟
نمی دانم، به نظر من که عجیب است.
همین!