يکي از مشکلات جهان سوم و از جمله ايران، هميشه آن بوده است که توليد کننده اطلاعات نيست و مصرف کننده آن است. همه گير شدن وبلاگ باعث شد که به دليل شخصي شدن توليد محتوي الکترونيک، جهشي داشته باشيم و افرادي به توليد محتوي شخصي، عمومي، تخصصي و يا عام بپردازند. نهضتي که هنوز پا نگرفته، دارد به نهضت تکثير محتوي تبديل مي شود. به عبارتي داشتن بيننده بالاتر، عدم توانايي در نوشتن مداوم مطلب و .... برخي وبلاگ نويسان و نویسندگان محتوی وب سایت ها را به کپي کردن مطلب ديگران در وبلاگ یا وب سایتشان واداشته است. هر چند کپي اطلاعات از رسانه وبلاگ به نظر حقوقي کار اشتباهي نيست و مشمول قوانين کپي رايت نمي شود اما به نظر من بدون ذکر منبع آن اخلاقي نيست، هر چند کپی کردن آن را هم صلاح نمی دانم و بهتر است اگر مطلب خوبی هم پیدا کردیم، منبع آن را معرفی کنیم، نه آنکه آن را عینا منتشر کنیم. براي مثال نوشته "15 دليل براي ميوه فروش شدن به جاي مهندس نرم افزار شدن" را اين روزها در خيلي جاها مي بينم که عينا کپي شده است و حتي برخي جاها نويسنده  زحمت لينک دادن و يا معرفي منبع را هم به خودش نداده است. نوشته هاي ديگري از دیگران را  هم مي دانم که چنين شده است، برخي وبلاگ نويسان فقط جستجو مي کنند و هر چيز خواندني که مي بينند را در وبلاگ و يا وب سايت خودشان قرار مي دهند. قصد گله و شکايت شخصي ندارم، که ناراحت نيستم، خوشحالم که مطلبی با تکثیر شدنش، ضریب نفوذ و فرهنگ سازی پس از آن افزایش می یابد.  قصدم يک يادآوري بود به اينکه، سعي کنيم توليد کننده اطلاعات باشيم تا کپي کننده آن.
همين!