چند ماه پيش، با يکي از دوستانم که در شرکتي کارمند است، سفري ميرفتيم، در راه گفتم، آخ باز دارد آخر ماه مي آيد و موعد پرداخت حقوق پرسنل، خريداران هم پرداختي نداشته اند و نگرانم و اميدوارم در اين روزهاي باقيمانده، طلب هايمان وصول شود. نکته اي گفت که خوشم آمد و ديدم هر کس از وضع خود، دنيا و زمان را يک جور مي بيند، گفت از نظر من که حقوق بگيرم، آخر ماه هميشه خيلي دير مي رسد و زمان ديرتر مي گذرد، اما از نظر تو که حقوق مي دهي، آخر ماه خيلي زود مي رسد و زمان با شتاب سپري مي شود. اين همان نسبيت زمان است!
مطلبي هم گفت از اينشتين که زماني دوستي، ساده و غير دانشمند،  پيشش آمده بود که اين نظريه نسبيت که طرح کردي چيست؟ اينشتين ديد نمي تواند به اين دوست،  علمي توضيح دهد،بنابراين صندلي مهمان خود را نزديک بخاري گذاشت و حرارت بخاري را زياد کرد، پس از مدتي که با هم صحبت کردند، مهمان کاملا از گرما کلافه شده بود اما رويش نمي شد چيزي به اينشتين بگويد، وقتي وي اين موضوع را فهميد، گفت تو نزديک بخاري هستي و گرما اذيتت مي کند، بنابراين زمان برايت دير مي گذرد و من اينجا دورم و معمولي و زمان برايم زود مي گذرد و اين همان نظريه نسبيت زمان است که من طرح کرده ام. دوستش فکر مي کنم متوجه موضوع شد. من هم ايضا!

همين!