راستش از کوبیدن متنفرم! آن نسلی که می کوبد، خود زیر آوار خواهد ماند و دلم نمی خواهد چنین باشم. که دلم می خواهد خودم زندگی کنم، تا فقط به فکر آیندگان باشم.
پس یا باید امیدوار باشم به آینده که خودم و دور و برم را تا حد توان اصلاح کنم، یا همه چیز را بگذارم و بروم.
خوب می دانی که مانده ام بین این دو. که چه کنم!
اما علی الحساب، همانطور که گفتم می خواهم امیدوار باشم، به خودم و دیگران هم تلقین کنم که فعلا امیدواری دم دست ترین راه حل است. که می دانم در این اوضاع سخت است از امید واری حرف زد، ولی به قول خودت از آن دیالوگ معروف از مرگ حرف نزنیم ...
همین!