این روزها به دلیل کمک به گروه تولید، برخلاف ماه های پیش،  بیشتر وقتم را صرف کد نویسی می کنم، جسما شاید خسته شده باشم از کار شبانه روزی پشت سر هم، که دیگر توان سالهای جوانی که می شد روز ها و شبها، با کمترین استراحت کار کنیم را ندارم، اما روحا حس خوبی دارم. حسی که در برنامه نویسی به خاطر احساس مفید بودن، احساس تغییر کار امروز با دیروز، حس خلق و .... به آدم داده می شود. خسته ام به خاطر کار، اما خسته از کار نه. خوشحالم و راضی از تصمیمی که 15 ، 16 سال گرفتم که یک کامپیوتری باشم، یک برنامه نویس کامپیوتری!

همین!

پی نوشت : در نوشته ای قدیمی، گفته بودم که برخی وقت ها چقدر حسرت آن را می خورم که ایکاش یک برنامه نویس ساده بودم، که چه کار لذت بخشی است برنامه نویسی و تولید. (اینجا)