چند روز پيش با دوستي همدانشگاهي سابق تلفني حرف مي زديم. دوستي که در زمان دانشجويي و سالهاي اول کار خاطرات خوبي  باهم داشتيم، اما این سالها به خاطر مشغله کاری، کمتر همديگر را مي بينيم. نکته اي گفت که من را به فکر فرو برد، گفت: با وجوديکه شايد وضعمان نسبت به گذشته بهتر شده باشد، درآمد بيشتر و رفاه بيشتري داشته باشيم، اما نسبت به گذشته "غمگين تر شده ايم". راست مي گفت.
خاطرات زمان دانشجويي را که مرور مي کنم، پر است از لحظات خوش. دوستي هاي بي ريا، لذت بردن هاي گروهي، شوخي هاي جوانانه، تفريحات سالم و ناسالم و ... اما اين روزها از آن دوستان همراه دانشگاهي، نيمي ايران نيستند و هريک  در اين گوشه و آن گوشه پرت افتاده اند، تک و تنها. آن گروهي هم که ايران هستند، آنقدر درگير مشغله روزانه شده اند که به خود و خانواده خود برسند هنر کرده اند، نه ديگر وقتي، نه فرصتي و شايد نه حوصله اي براي آنگونه با هم بودن هاي زمان دانشجويی. همه به شکلي تنها شده ايم. تنها هايي که به نظر در ميان جمعند و هر يک براي خود صاحب شغليي و مقامي. اما چه حيف که "غمگين تر شده ايم" دانشگاه که مي روم، حسرت مي خورم به دوران گذشته خودم وقتي دانشجوها را مي بيينم که چقدر شادند، چقدر با هم دوستند، چقدر از هم جدانشدني به نظر مي رسند و مي ترسم به آنها بگويم قدر اين روزها را بدانيد که اين دوستي ها با اين شکل زندگي ما پايدار نيست.
در زمان دانشجويي روزي از مهندس پوروطن-استاد آن زمان و دانشجوي سابق بهشتي- پرسيدم که هنوز از دوستان هم دانشگاهي کسي را مي بينيد، گفت بله اما فقط يک نفر را زياد مي بينم گفتم کيست؟ گفت همسرم! امروز گويي من هم به همان وضع آقاي پوروطن درآمده ام!بازهم جاي شکرش باقي است که ما يک نفر از هم دانشگاهي های خودمان را زياد مي بينيم.

همين!