1- این روزها، اقتصاد دنیا، متاثر از بحران اقتصادی آمریکا، دستخوش نا آرامی هایی است که هنوز با تلاش ها و تزریق پول از سوی دولت ها در بانک های خصوصی به طور کامل برطرف نشده است. صنعت IT به عنوان یکی از صنایعی که تاثیر اینگونه بحران ها به صورت مستقیم و سریع در آن نمایان می شود-رخدادهای پس از حادثه 11 سپتامبر را که یادتان هست- وضعیت نامطلوب و نامعینی خواهد داشت.فکر می کنم اگر روسای دول غربی نتوانند این بحران را مدیریت کنند، دو آسیب جدی را باید انتظار داشت: ورود بحران به کشورهای دیگر از جمله ایران (که دولتمردان ما نیز در این زمینه مسؤولند) و بحث دیگر، بیکار شدن احتمالی متخصصین ایرانی مقیم خارج فعال در فنآوری اطلاعات و ارتباطات است که همیشه خارجی ها در معرض تهدید همیشگی تعدیل نیروی انسانی هستند و شاید شاهد بازگشت خیلی از دوستان به ایران باشیم.

2- ترافیک تهران روزهای خوبی را سپری نمی کند، هر روز عبور و مرور در شهر به وضعیت بن بست نزدیک و نزدیک تر می شود و زمان زیادی از روز را در مسیر بین محل کار و محل سکونت، سپری می کنیم. این وضعیت ترافیک باعث شده است که شاغلین زمان کمتری برای استراحت و یا کارهای شخصی داشته باشند، چون از ساعت کار که نمی توان کاست، می ماند زمانهای شخصی و استراحت که قابل کسر شدن است. این وضعیت باعث می شود که کارکنان نتوانند استراحت کافی داشته باشند و از کارایی و راندمان کاری آنها کاسته شده است، علی الخصوص این که بخشی از در راه ماندگی صبح ها و قبل از شروع کار است و این باعث شده زمان مناسب و پر از انرژی صبح نیز از دست برود.  امیدوارم مدیران شهری ما فکری به این مساله بکنند که نظرم آن است که با این وضعیت، کاری از دستشان در کوتاه مدت برنیاید.

3- رادمان روزهای تغییر خود را سپری می کند و مسؤولیت ها در حال تغییر است. همچون هر تغییری، از یک وضعیت پایدار به یک وضعیت پایدار دیگر حرکت می کنیم و طبیعی است که در این میان به ناپایداری وارد شویم. خوشبینم و منتظر که شاهد نتیجه این تغییرات باشم، آنچیز که به صلاح رادمان و خانواده آن باشد...

همین!    

پی نوشت: این نوشته به دلیلی نامعلوم پاک شده بود، سعی کردم با همان مضمونی که قبلا آن را نوشته بودم بازنویسی کنم که طبیعی است با سپری شدن چند روز، دقیقا عین مطلبی قبلی نباشد.