در دوره ابتدایی تا دبیرستان همیشه از دو درس املاء و انشاء فراری بودم و همیشه هم بیشترین کار و کمترین نمره را برای این دو درس می گرفتم، نمی دانم چرا اما هم املاء و هم انشاء من ضعیف است.
دانشگاه که قبول شدم، پیش خودم فکر کردم، خدا را شکر از دست این دو درس رها شدم... تا اینکه درس شیوه ارائه مطالب علمی و فنی را با آقای روحانی رانکوهی گرفتم و متوجه شدم، که "نوشتن" هم بخشی از کار ما است... آن روزها فکر می کردم خوب لابد یک بخش ناچیز است، بیشتر کار کامپیوتری می کنم، گاهی هم برای ارائه آنها می نویسم....
اما الان ....
کارم فقط شده است:" نوشتن"!
برگشت به دوره مدرسه غیر ممکن است، کاش برای آدم های تحصیلکرده هم کلاس سوادآموزی برگزار می شد!
همین!