پیشتر ها اگر رخدادی در دنیا اتفاق می افتاد، زمانی طول می کشید تا خبر آن از طریق رسانه ها اعلام شود و اگر رسانه ها به آن حساس بودند پوشش گسترده ای روی آن داشته باشند. در این موقع نیز تنها کسانی در جریان این رخداد قرار می گرفتند که به آن رسانه ها دسترسی داشتند و خود شخصا با خرید روزنامه، تماشای تلویزیون های محلی یا ماهواره ای و یا سرزدن به یک پایگاه اطلاع رسانی و یا خبرگزاری در جریان واقعه قرار گیرند.
حتی با گسترش Newsletter ها و ارسال اخبار به صورت خودکار برای علاقه مندان، دسترسی به اینترنت و چک کردن ایمیل ها، امری بود لازم و تنها در قشر محدودی از افراد جامعه چنین اتفاقی می افتاد.
اما امروزه با گسترش شبکه های موبایل و نفوذ پیام کوتاه (SMS) در میان عامه مردم و تبدیل آن به یک رسانه قوی برای تبادل اطلاعات، چرخه اطلاع رسانی را به شکلی تبدیل کرده است که اخبار و یا رویدادهای مهم، دیری نمی گذرد که با حجمی وسیع در اختیار همگان قرار می گیرد. به نوعی که شاید یک خبر را از چندین نفر متفاوت با چندین شکل مختلف در بازه زمانی کوتاهی دریافت کنید. نوع این خبر رسانی نیز به شکل"نرم" تبدیل شده است و با ادبیاتی متفاوت گاهی حتی در قابل جوک یا لطیفه صورت می گیرد.
برای نمونه با حضور رئیس جمهور در آخرین بازی برگزار شده تیم ملی، یا پس از پرتاب ماهواره سفیر امید چنان به سرعت هر کس حجم زیادی از پیام کوتاه را به شکل های مختلف از لطیفه تا دعا تا یک کوته نوشته یا کاریکلماتور دریافت کرد که ناگزیر همه در جریان این واقعه قرار گرفتند، حتی کسانی که فوتبال را دنبال نمی کنند و یا فرصت نمی کنند خبر ها را دنبال کنند.
درست به مثابه یک سونامی، یک پیام در بین مردم گسترش پیدا می کند و با توجه به ضریب نفوذ بالای شبکه موبایل نزد عامع مردم، در زمانی کوتاه همه جامعه را در می نوردد. این سونامی باعث می شود به سرعت، واکنش ها در بین مردم ایجاد شود و هر کس به شکلی یا از طریق ساخت و ارسال پیام های کوتاه جدید و یا واکنش در رسانه های شخصی نظیر وبلاگ نظر خود را منتقل کنند.
با گسترش این پدیده جدید، شاید زمان آنکه دیگر ما دنبال خبر باشیم گذشته باشد و دیگر خبرها است که به سرعت همه جا می گردند و هر کسی را پیدا می کنند.

همین!

پی نوشت: این نوشته تقریبا بلافاصله پس از بازی تیم ملی فوتبال و حاشیه های پس از آن و با مشاهده و دریافت پیام کوتاه های متعدد و نیز نوشته های وبلاگ های مختلف نوشته شد، آن را در وبلاگ نگذاشتم چرا که نمی خواستم در فضای احساسی و ملتهب آن روز، نسبت به آن واکنش متفاوتی داده شود.