1- چند سال پیش با شرکتی همکاری تجاری می کردیم روی نرم افزار تلفن گویای خودمان که با نام گویا3 شناخته شده است، مدیر عامل آن شرکت فرد مشغولی بود، اشتباها من را همیشه  "آقای گویا" می نامید! این قضیه باعث بسیاری داستانها و لطیفه ها در بین دو شرکت شده بود!

2- به بهانه روز روابط عمومی و ارتباطات و برگزاری چهارمین همایش روابط عمومی الکترونیک، نوشته کوتاهی در قالب خبر و گفتگو شده بود با من در مورد راهکار جامع ارتباطات الکترونیک که بازتاب های خوبی داشت(اینجا). جالب آن بود که در اصل خبر فامیل من درست نوشته شده بود اما در بازتابها من به "مهندس رادمان" و آقای رادمان تغییر نام پیدا کرده بودم! خنده دار بود ....!

فارغ از وجه شوخی و فکاهی این اشتباه  ها واقعیت این است که به مرور شما با شرکتتان یک هویت مشترک پیدا می کنید. در ابتدای کار این شما هستید که به شرکت هویت و شخصیت می دهید، حضور شما در شرکت جدید التاسیستان  است که باعث می شود کسی با شما کار بکند یا نکند اما پس از آنکه چند سالی از فعالیت شرکت سپری شد، این شرکت است که هویتی مستقل می گیرد و شما را وامدار خودش می کند، اینجا است که هویت فردی شما دیگر مستقل از شرکت نیست! این شمایید که وابسته به شرکتتان می شوید و اعتبار شرکت است که باعث جذب یا دفع یک مشتری می شود.
نامهایی در صنعت نرم افزار است که دیگر نمی توان آنها را جدا از شرکتشان دانست، مهندس نظاری را نمی توان مستقل از همکاران سیستم دانست،مهندس منتصری را جدای از عصر دانش افزار یا مهندس فضلی را نمی توان جدا از ورانگر برشمرد .... و قس علی هذا ...
این نکته بسیار حائز اهمیت است، اگر شما فرد معتبری باشید، می توانید به شرکت جدیدتان اعتبار ببخشید و اگر شرکت شما اعتبارش را از دست بدهد،اعتبار  شما هم بالطبع آن خدشه دار می شود و با لعکس... نکته ای که مدیران شرکتها باید به آن دقت بسیار داشته باشند...
همین!