چندماهی نمی گذرد که به اصرار همسرم، عضو facebook شدم و نه مانند یک عضو فعال، بلکه گاهی از روی تفنن و یا از سر email هایی که از آن می آمد آنجا سر می زدم... اصولا خیلی اهل عضو شدن در اینگونه شبکه های اجتماعی نبودم ، اوایل orkut را جدی گرفته بودم تا زمانی که فیلتر شد، حالا FaceBook که آن هم الحمدالله توسط دوستان ارشادگرمان مسدود شد. اما چرا؟

راستش را بخواهید، هیچ وقت نفهمیدم واقعا چرا! دوستان اگر مایلند که ما به راه فساد نیافتیم که باید جلوی چیزهای دیگر را بگیرند که به گفته مسؤولین انتظامی در رسانه ملی صحبت از عدم وجود مرز برای ایران نباشد، اینکه به گواه خود اخبار رسمی کشور یک نوجوان یا جوان در کمترین زمان، حتی کمتر از آنکه نیاز باشد به یک سوپرمارکت برود، می تواند به مواد مخدر دسترسی داشته باشد. اینکه فساد و فحشا دم دست ترین چیزی است که در جامعه به چشم می توان دید ....
اما یک شبکه اجتماعی که با هدف توسعه فضای دیجیتال مطرح می شود، چه مشکلی دارد ... خدا می داند. درست مانند این است که چون می دانیم با چاقو می توان آدم کشت، چاقو را ممنوع و چاقو ساز را محکوم کنیم! تازه در مثال چاقو اغراق است که یک وب سایت اینگونه هم نیست! شاید بهتر بود مثال بیاورم که چون موسیقی ممکن است غنا باشد، رادیو و تلویزون را حرام کنیم،آنگونه که طالبان کرد...
دلم می خواست یک بار یکی از این دوستان تصمیم گیر را از نزدیک می دیدم که بدانم، چه فکر می کنند؟ ساختار فکریشان چیست؟ آیا اصلا مفهوم فضای دیجیتال و سایبر را می فهمند یا ....؟ فکر کنم خوب است که این دوستان را نمی بینم، چون شاید بیش از الان از دست آنها ناامید می شدم، اینکه می می فهیمدم ، طالبان را به سخره می گیریم، اما در پشت ظاهر برخی ها مان، طالبانی بس متعصب تر و کوته فکر تر نشسته است...
کاش مدیران نظام و آنها که در تصمیم سازی نقش دارند، مشاورین بهتری می گرفتند و از کارشناسان مجرب تری کمک می خواستند که می دانم در چنین فیلترینگ هایی، تقصیر به گردن مدیران نیست، این کارشناسان و مشاوران هستند که از کاه کوهی می سازند و ... بگذریم!

همین!