دیروز، 22 آبان، اولین همایش روابط عمومی 2 برگزار گردید.واژه  روابط عمومی2 یا PR2.0 بر مبنای تاثیر وب 2 بر روابط عمومی مطرح شده است، یعنی همان فلسفه ای که در وب2 بر مبنای مشارکت همگانی و ارتباط دوسویه و سه سویه مطرح می شود. این فلسفه که در قالب وب سایت های مبتنی بر آن نظیر شبکه های اجتماعی و یا مجموعه های به اشتراک گذاری فایل، تصویر و یا فیلم، وبلاگ ها و میکروبلاگ ها و یا ویکی ها خود را نشان داده است.
در این فضا است که قالب سنتی رسانه شکسته می شود و مصرف کننده اطلاعات خود در نقش تولید کننده آن نیز برمی آید و با مشارکت، اطلاعات تکمیل می شود، تولید کننده اطلاعات و یا رسانه نیز یاد می گیرد که بشنود و مشارکت مخاطب خود را در بهبود نظام اطلاعاتی خود شاهد باشد.
در این مطلب قصد ندارم در مورد روابط عمومی 2 صحبت کنم که بهترین راه مراجعه به مقالات و کتابهایی است که در این زمینه منتشر شده است. اما....
آیا روابط عمومی ایرانی می تواند به سمت روابط عمومی 2 حرکت کند؟ پاسخ به نظر من منفی است، چرا؟
- ما هنوز از همه ظرفیت روابط عمومی کلاسیک استفاده نکرده ایم و مخاطبین و مشتریان هنوز نتوانسته اند همه آنچیزی که حقشان است را دریافت کنند، مشتری مداری و یا تکریم ارباب رجوع هنوز شعاری دهن پرکن بیشتر نیست و شاید انگشت شمار باشند مجموعه هایی که به معنی واقعی کلمه این شعار را به عمل تبدیل کرده باشند.
-فرهنگ مشارکت هنوز در میان مردم ما جا نیافتاده است، در کشورهای پیشرفته اینکه مشتری، رقیب و منتقد ذینفع سازمان شما هستند و با نظراتشان باعث پیشرفت شما می شوند امری جا افتاده است، اما در ایران نه تنها سازمان های عرضه کننده کالا و خدمات یادنگرفته اند که صدای مشتری و ارباب رجوع را بشنوند و به آن اهمیت بدهند بلکه خود مشتری یاد نگرفته است نظر خود را بیان کند و اگر انتقادی دارد با خود آن سازمان به شکل مستقیم مطرح کند و نه آنکه نارضایتش را مخفی کند و یا اینکه نهایتا آن را در جمع "دیگران" مطرح کند. در این فضا که هنوز مشارکت به معنی واقعی تعریف نشده است، کلونی های اجتماعی شکل نگرفته است و شبکه ای ایجاد نشده است، چگونه می توان انتظار داشت که در فضای وب به شکل واقعی پا بگیرد.
-زیرساخت لازم برای ورود به روابط عمومی آنلاین و روابط عمومی 2 مهیا نیست. تا زمانی که اینترنت پرسرعت به سهولت دردسترس نیست و آنچیزی که ما به آن عنوان اینترنت پرسرعت می دهیم و با هزار شرط و دردسر در اختیار استفاده کننده قرار میگیرد در نهایت یک شوخی و یا یک کاریکاتوری از ارتباط است و تازه همان ارتباط "آب باریکه" هر روز به سلیقه ای یا بهانه ای محدود می شود،چه گونه می توان انتظار داشت سازمان و مشتریانش اینترنت را به کانالهای دیگر ارتباطی ترجیح دهند.
- اینجا همه چیز سیاسی است، تا زمانی که اکثر وب سایت های وب2 مسدود و فیلتر هستند چگونه می توان انتظار داشت روابط عمومی ها در این فضا حاضر شوند، Fliker ،Youtube ، twitter و Facebook و .... مهمترین ابزارهای روابط عمومی2 به شمار می آیند، وب سایتهایی که به علت ترس ناشی از شناختن امکانات آنها، به صورت سلیقه ای خارج از دسترس همگان هستند. تا زمانی که وضعیت رسانه های اجتماعی و یا شبکه های اجتماعی این چنین است تحقق روابط عمومی 2 بی معنی است.

از این رو است که به نظر می رسد نه تنها در ذهن کارگزارن روابط عمومی، روابط عمومی 2 یک رویای دست نیافتنی باشد در ذهن مدیران ارشد تحقق آن یک کابوس ترسناک است، آنجا که باید بپذیرند دانستن حق انسانها است، مشارکت مردم لازمه پیشرفت است و باید دوبرابر آنچه می گویند را بشنوند!
همین!