در مطلب پیشین در مورد تاثیرات عضویت ایران در سازمان تجارت جهانی مطلب نوشته و آن را در کل برای صنعت نرم افزار داخلی به فال نیک گرفته بودم.
یکی از تاثیرات دیگری که این مساله در صنعت نرم افزار می گذارد، ابزارها و فرآیند های تولید نرم افزار است. امروزه ما شاهد هستیم که مهندسان نرم افزار و برنامه نویسان تقریبا با کمترین هزینه ای به جدیدترین و پیشرفته ترین ابزارهای تولید اعم از متدولوژی ها، ابزارهای CASE ، محیط های برنامه سازی، سیستمهای مدیریت پایگاه داده DBMS و .... دسترسی دارند. (این وضعیت به خاطر نبود قانون کپی رایت تقریبا در همه زمینه ها وجود دارد.)

این آزادی در انتخاب ابزار باعث شده است معمولا مهندسین نرم افزار برای هر پروژه ای، هر چند خیلی ساده، از ابزارهای خیلی قوی استفاده کنند و این مطلب باعث بالا رفتن توقعات مشتری نیز می شود. برای مثال یک برنامه نویس که از Oracle برای یک پایگاه داده ساده تک کاربره استفاده می کند اصلا به هزینه استفاده از این سیستم فکر نمی کند و مشتری ها هم ضمن رضایت از این کار، آن را ناشی از قوی بودن تولید کننده می دانند. این مطلب دقیقا مانند آن است که با یک بیل مکانیکی بخواهیم یک نهال بکاریم!
از سوی دیگر با استفاده از جدید ترین نرم افزارها، معمولا برنامه نویسان داخلی در رده قوی ترین و با دانش ترین برنامه نویسان در دنیا قرار دارند! چون معمولا در سایر کشور ها (به خصوص کشورهای اروپایی و آمریکایی) برنامه نویسان نمی توانند به سادگی به این ابزار ها دسترسی داشته باشند.
یکی دیگر از مواردی که در تولید نرم افزار در وضعیت فعلی به آن توجه نمی شود هزینه های خرید نسخه خاص برای یک سیستم است که چنانچه در مطلب قبلی هم اشاره کردم باعث غیر منطقی شدن قیمت نرم افزارها می شود.
با عضویت در سازمان تجارت جهانی (هر چند تا آن روز فاصله ای تقریبا طولانی و شاید 8 ساله داشته باشیم) در آن است که برنامه سازان بایستی در انتخاب ابزارهای لازم برای تولید یک نرم افزار دقت بیشتری به خرج دهند.
بدین شکل که سعی کنند از ابزار های مناسب در اجرای یک پروژه استفاده کنند و در انتخاب نسخه های مختلف دقت بیشتری به خرج دهند. با این رویکرد و به سبب نیاز به کم کردن هزینه های تولید نرم افزار حرکت به سمت ابزارهای متن باز (Open Source) و سیستم عامل هایی نظیر Linux بیشتر می شود و در مورد اجرای پروژه های بزرگ و یا پروژه های مبتنی بر معماری وب (Web Based Application) به نظر بهره گیری از ابزارهایی به جز ابزارهای تولیدی Microsoft بیشتر می شود.
بدین ترتیب شرکت های نرم افزاری، گروه های مستقل برنامه نویس و یا برنامه نویسان منفرد از یک سو و دانشگاه ها و مراکز آموزشی از سوی دیگر بایستی از این فرصت طولانی به شکلی استفاده کنند که بتوانند این فرایند تغییر را به مرور اجرا نمایند و با فرهنگ سازی کاربران و آموزش نیروهای کارشناسی فنی خود، آماده انجام اصلاحات در ساختار تولید سیستم ها باشند.
همین!