تاریخچه: تابستان امسالی، قانونی مصوب شد مبنی بر اخذ مالیات بر ارزش افزوده از مصرف کنندگان و بالطبع آن سایتی آماده شد (vat.ir)  و اطلاعیه های مختلف صادر شد مبنی بر اینکه از ابتدای مهر این قانون برای برخی شرکتها لازم الاجرا است. از ابهامات این موضوع که بگذریم، در زمان اجرا به دلیل اعتراضات و اعتصابات بازار و اصناف، به صورت ضد و نقیض این قانون ابتدا دو ماه، بعد سه ماه، بعد برای قشری خاص، بعد ... به تعویق افتاد تا اینکه رئیس جمهور از ارسال طرحی برای مجلس برای تعویق یک ساله این قانون خبر  داد، که هنوز گویا مجلس روی آن نظر نداده است.

مشکل اصلی: بسیاری از  شرکتهای نرم افزاری نیز مانند سایر بنگاه های اقتصادی از این قانون متاثر شدند و درگیر این قضیه که چگونه باید این قانون را اجرا کنند و در چه مواردی از مشتریان مالیات و عوارض دریافت کنند و در چه مواردی باید این دو را بپردازند. اما مشکل برای شرکتهای نرم افزاری فقط همین نبود که نمی دانستند چه کنند، بلکه مشکل زمانی حاد شد که آنها باید این مساله را در سیستمهای خود اعمال می کردند.

هر شرکت نرم افزاری که نرم افزار فروش و یا فروشگاه نوشته شد، مجبور شد بسته به اینکه برنامه اش چقدر گسترش پذیر است، یک اصلاح غیر ساختاری یا ساختاری در سیستمش ایجاد می کرد تا بدینوسیله شرکتهای خریدار این نرم افزار بتوانند در فاکتور ها و گزارشهای اظهارنامه ای مرتبط، قانون جدید را اعمال کنند.
به دلیل کمی وقت شرکتهای نرم افزاری مجبور شدند با یک فشار ویژه این تغییرات و اصلاحات را انجام داده و به مشتریان تحویل دهند، اما بعد قرار شد تعویق بیافتد، لذا مجبور شدند فعلا آن را غیر فعال کنند و حالا هم که نمی دانند باید اصلا این تغییرات را دور بریزیند و یا تا یکسال دیگر به حالت غیرفعال تبدیل کنند که در این فرصت یکساله به دلیل تغییر نسخه (Version ) اکثر برنامه ها باید تا در نسخه های آتی نیز این موضوع را پیش بینی کنند. مشکل آنجاست که قاونین در کشور ما-به مثابه اکثر کشورهای جهان سوم- نهایتا تا فردا ساعت 7 صبح معتبر است و کسی خبر از یکسال آینده ندارد که آیا قوانین و درصد ها به همین شکل اعمال می شود و یا کلیت و یا بخشهایی از این قانون دستخوش تغییر می شود. درست مانند بحث کاهش صفرهای پول ملی که قبلا هم به آن اشاره کردم، شرکتهای نرم افزاری در بلاتکلیفی به سر می برند، امیدوارم دولت قبل از اجرای طرح هایی این چنین،یک کار کارشناسی درست انجام می داد و به بقیه فرصت لازم برای همسو شدن با این تغییرات را می داد و اگر فکر می کرد کاری درست است، از آن صرف نظر نمی کرد.

همین!

در شرکتهای نرم افزاری رسمی است برخاسته از شرایط اقتصادی و اجتماعی ما و اینکه برنامه نویسان و تولید کنندگان، به گمان خودشان "نیروهای ویژه" هستند و تافته ای جدابافته از سایرین.
به عنوان یک تولید کننده نرم افزار و کسی که هنوز هم پس از سالها، برنامه نویسی را دوست دارم و هر چند وقت یکبار دستی بر آتش می برم، با این نظر موافقم که برنامه نویسی کار ویژه ای است و باید شرایط و محیط را برای آن فراهم کرد، اما با این تلقی که برنامه نویس آدم ویژه تری نسبت به سایرین است مخالفم.
اما به عنوان یک مدیر شرکت همانند همه همکاران خودم در سایر شرکتها، به دلیل کمبود نیروی انسانی متبحر در این پست، مجبورم به جای اینکه هوای برنامه نویسی را داشته باشم، برخی مواقع هوای برنامه نویسان را داشته باشم، که این باعث می شود برنامه نویسان برخی مواقع توقعات بالاتر و یا غیر منطقی از شرکت داشته باشند و نسبت به سایر همکارانشان احساس برتری جویی پیدا کنند.

خدا را شکر در شرکتی که کار می کنم، به دلیل ارزشهای اخلاقی مدیر تولیدمان و نیز روحیه خود بچه ها و نزدیکی تیم های مختلف با یکدیگر این فضا حاکم نشده است ، اما متاسفانه در برخی از شرکتهای دیگری که با آنها ارتباط دور یا نزدیک دارم، برنامه نویسان و فضای حاکم بر تیم های تولید همان است که گفتم. معمولا در فعالیتهای اجتماعی و گروهی یا فوق برنامه شرکتها حضور پیدا نمی کنند، نوع برخوردشان با سایرین و تیم های دیگر ، برخورد از بالا به پایین شده است و یک اعتماد به نفس کاذب در میانشان شکل گرفته است، توقعات بالاتر، برخورد ها سطحی تر و .... شده است.
این نوع برخورد باعث می شود که در سایر تیم ها و پرسنل شرکت چه در بخش های تخصصی و چه در بخش های اداری، نوعی دلخوری و سردی در رابطه با تیم های تولید پیش بیاید که مخرب است.
بر عهده مدیران ارشد شرکتها، مدیران تولید و مدیران منابع انسانی است که مراقب تشکیل چنین فضایی در شرکتهای خود باشند و روابط درون دپارتمان و بین بخشی خود را به شکلی سازماندهی کنند که از بروز چنین برخورد هایی جلوگیری شود.

به برنامه نویسان هم-که خودم جزیی از آنها هستم- توصیه می کنم که اولا از این نوشته من دلخور نشوند، موضوع صحبتم شخصی و یا جهان شمول نبود و می دانم و می شناسم بسیاری از برنامه نویسان را که از این روحیه دوری می کند و ثانیا بدانند که کار ویژه می کنند اما نیروی ویژه نیستند و ثالثا تلاش کنند که روابط بهتری با سایرین ایجاد کنند که این روحیه و دوری گزینی از سایرین باعث می شود که از جنبه روابط اجتماعی رفتارشان به مرور دچار مشکل و اختلال می شود و به تنهایی و افسردگی دراز مدت آنها منجر می شوند که بالاخره همیشه یک کار پایدار نیست.

همین!

چهار سال از زمانی که وبلاگ به سایت رادمان اضافه شد و نوشتن آن را آغاز کردم گذشت و متوجه آن نشدم. امروز تقویم را که نگاه کردم یادم افتاد از 30 سپتامبر 2004 تا حالا که هفت هشت روزی است وارد ماه اکتبر  2008 میلادی شده ایم.
در این چهارسالی که گذشت، سبک نگارش و محتوی مطالب وبلاگ نیز به مرور تغییر کرد و نشانه هایی از دغدغه های آن روزهای من را در خود جا داده است، از مسائل کاملا نرم افزاری تا مسائل کاملا اجرایی و این روزها تا مسائل کاملا اجتماعی و اقتصادی کلان جامعه. که هر زمان درگیر مسائل خاص آن روزها بوده ام.
این روزها هم که آنقدر درگیرم که کمتر می توانم با نظم سابق و هفته ای یکی دو نوشته بنویسم. شاید با شروع شدن دانشگاه، نظم بیشتری بگیرد نوشته هایم و بازهم منظم تر شوم در به روز رسانی وبلاگ.

همین!

1- این روزها، اقتصاد دنیا، متاثر از بحران اقتصادی آمریکا، دستخوش نا آرامی هایی است که هنوز با تلاش ها و تزریق پول از سوی دولت ها در بانک های خصوصی به طور کامل برطرف نشده است. صنعت IT به عنوان یکی از صنایعی که تاثیر اینگونه بحران ها به صورت مستقیم و سریع در آن نمایان می شود-رخدادهای پس از حادثه 11 سپتامبر را که یادتان هست- وضعیت نامطلوب و نامعینی خواهد داشت.فکر می کنم اگر روسای دول غربی نتوانند این بحران را مدیریت کنند، دو آسیب جدی را باید انتظار داشت: ورود بحران به کشورهای دیگر از جمله ایران (که دولتمردان ما نیز در این زمینه مسؤولند) و بحث دیگر، بیکار شدن احتمالی متخصصین ایرانی مقیم خارج فعال در فنآوری اطلاعات و ارتباطات است که همیشه خارجی ها در معرض تهدید همیشگی تعدیل نیروی انسانی هستند و شاید شاهد بازگشت خیلی از دوستان به ایران باشیم.

2- ترافیک تهران روزهای خوبی را سپری نمی کند، هر روز عبور و مرور در شهر به وضعیت بن بست نزدیک و نزدیک تر می شود و زمان زیادی از روز را در مسیر بین محل کار و محل سکونت، سپری می کنیم. این وضعیت ترافیک باعث شده است که شاغلین زمان کمتری برای استراحت و یا کارهای شخصی داشته باشند، چون از ساعت کار که نمی توان کاست، می ماند زمانهای شخصی و استراحت که قابل کسر شدن است. این وضعیت باعث می شود که کارکنان نتوانند استراحت کافی داشته باشند و از کارایی و راندمان کاری آنها کاسته شده است، علی الخصوص این که بخشی از در راه ماندگی صبح ها و قبل از شروع کار است و این باعث شده زمان مناسب و پر از انرژی صبح نیز از دست برود.  امیدوارم مدیران شهری ما فکری به این مساله بکنند که نظرم آن است که با این وضعیت، کاری از دستشان در کوتاه مدت برنیاید.

3- رادمان روزهای تغییر خود را سپری می کند و مسؤولیت ها در حال تغییر است. همچون هر تغییری، از یک وضعیت پایدار به یک وضعیت پایدار دیگر حرکت می کنیم و طبیعی است که در این میان به ناپایداری وارد شویم. خوشبینم و منتظر که شاهد نتیجه این تغییرات باشم، آنچیز که به صلاح رادمان و خانواده آن باشد...

همین!    

پی نوشت: این نوشته به دلیلی نامعلوم پاک شده بود، سعی کردم با همان مضمونی که قبلا آن را نوشته بودم بازنویسی کنم که طبیعی است با سپری شدن چند روز، دقیقا عین مطلبی قبلی نباشد.