وبلاگ رادمان

سالها پیش در زمان دانشجو بودن در دوره کارشناسی به عنوان برنامه نویس در یک شرکت نرم افزاری مشغول به کار شدم. در آن زمان در یک سایت به اتفاق چند نفر دیگر کار می کردیم. به مرور به دلیل زیاد شدن کارم یک اتاق کوچک اختصاصی به من دادند که شاید دو سه متر مربع بیشتر مساحت نداشت تا برای اجرای برخی کارها که نیاز به تمرکز داشت از آن استفاده کنم.یک سالی در آن اتاقک کوچک بدون مزاحمت کسی مشغول برنامه نویسی بودم.  در آن زمان یک برنامه نویس پرسابقه در آن شرکت مشغول به کار بود . این همکار ما به دلیل نوع کاری که شرکت انجام می داد و پراکندگی مشتریانش در تمام ایران مدام از این شهر به آن شهر سفر می کرد. امروز شمال بود فردا جنوب روز بعد تهران روز بعد شرق و غرب  و ….. من وقتی کار او را می دیدم همیشه حسرت می خوردم که خدایا آیا می شود من هم روزی مدام از این شهر به یک شهر دیگر بروم و مدام در حال سفر باشم و از دست این کد نویسی و این اتاق قفس مانند رها شوم. و خدا دعایم را مستجاب کرد! یواش یواش کار من هم به سفرهای یکی دو روزه کاری به صورت مداوم تبدیل شد. تازه فهمیدم چه کار خسته کننده ای است. فقط خستگی و خستگی. پیش خودم گفتم کاش تحلیل گر سیستم می شدم تا از این برنامه نویسی و از اینهمه دردسر سفرهای همیشگی خلاص می شدم. و  باز هم خدا من را به آرزویم رساند. در یکی دو پروژه بزرگ و کوچک شدم تحلیل گر سیستم. به عنوان تحلیل گر تازه فهمیدم یک جلسه مصاحبه چقدر خسته کننده است و تحلیل و طراحی سیستم چه کار سخت و پر دردسری است. آن زمانها مدیر عامل شرکت ما به عنوان مدیر پروژه ها نیز فعالیت می کرد. مدام از این جلسه به آن جلسه می رفت. پروژه شروع می کرد و فرآیند توسعه پروژه را مدیریت می کرد. چه کار جذاب و هیجان انگیزی داشت. بازهم رفتم سر وقت خدا. خدایا من را مدیر پروژه بفرما! و شدم مدیر پروژه؛ تازه فهمیدم مدیریت پروژه یعنی چی!؟ چه کار پر مسوولیت و پر استرسی است. شب و روز نداری و مدام باید مراقب باشی. یک همزمانی قوی در کارها و خلاصه آغاز بدبختی. امروز دیگر از خدا چیز جدیدی نمی خواهم. فقط یک اتاق کوچک دو سه متر مربعی که فارغ از همه این دردسر ها بشینم و مثل قدیم ها فقط برنامه بنویسم و برنامه بنویسم!
همین!