- اگر در این روزهای پرخبر، گذرتان به ویکی پدیا یا گوگل افتاده باشد و یا اخبار مرتبط را خوانده باشید می دانید که این دوشرکت و شرکتهای دیگر همتراز در اعتراض به یک طرح به ظاهر درست در کنگره آمریکا با این توجیه که این طرح محدود کننده آزادی گردش اطلاعات است، سایتهای خود را یا از دسترس خارج کرده و یا با نماد سیاه فعالیت کردند. گویا این حرکت اعتراضی نتیجه هم داده و نمایندگان پیشنهاد دهنده این طرح عقب نشسته اند.
- ما اینترنتمان را از شاتل تامین می کنیم. چند وقت پیش ایمیلی برایمان فرستاده بودند که کندی اینترنت و عدم امکان دسترسی به برخی سایتها را خارج از کنترل خود اعلام کرده و با ارسال برخی نمودارها به نوعی از خود سلب مسؤولیت کرده بودند.
این دو رویداد را که کنار هم می گذارم چند نتیجه می گیرم:
- جای خالی اقدامات اعتراضی در قبال این محدودیت ها در کشور ما خالی است.
- بخش خصوصی ما چقدر در مقابل بخش دولتی ضعیف است.
- اگر در بخش خصوصی اعتراضی فنی و منطقی هم شکل بگیرد سریعا رنگ سیاسی می گیرد و آن را به بیگانگان نسبت می دهند، بنابراین هیج کس اعتراضی هم نمی کنند.
- برای بخش خصوصی ما تنها ارسال نامه ای این چنین و سلب مسذولیت کافی است و غافل از حقوق مشتریان وتضمین کیفیتی که در هنگام فروش سرویس و پهنای باند به مشتریان داده بودند، هیچ تلاشی و رایزنی برای رفع این مشکلات صورت نمی گیرد. طبیعی است به عنوان یک سرویس دهنده بزرگ صدای آنها راحت تر از من سرویس گیرنده به گوش مسؤولین مرتبط شنیده می شود. لازم نیست سیاه پوش شوند، آیا اقدامی حتی در حد یک تماس تلفنی با آن کس که کابل اینترنت زیر پایش (یا بهتر بگویم لنگر کشتیش) است گرفته اند؟
- با مشاهده این وضعیت ، آیا نباید مزایای برنامه نویسی تحت وب را بی خیال شد و بازگشت به همان برنامه های تحت ویندوزی که برای تبادل اطلاعات سرورها با یکدیگر باید روی دیسک یک فایل را کپی کرد و از طریق پست برای سرور مرکزی ارسال نمود؟
- و اینکه چه کسی می گوید ما آدمهای قانعی نیستیم؟ من کاربر سرویس گیرنده با گرفتن چنین نامه ای دیگر برایم جای هیچ گلایه ای نیست. کنار می آیم و با این سرعت افتضاح به کارم ادامه می دهم.
همین!
نوشته های مرتبط:
پس از انتخابات ۸۸ بیشتر سایتهای خبری یا سیاسی فیلتر شد، گفتند موضوع امنیت ملی است، قبول کردیم! بعد از آن شبکه های اجتماعی به بهانه اینکه کارکرد اطلاع رسانی دارند به همان سرنوشت دچار شدند، اعتراض کردیم که برادر من این شبکه ها هزار کاربرد دیگر هم دارد، کو گوش شنوا!؟به مرور چشممان به اینکه یک روز Google یک روز سرویسهای VPN و یا Https و روز دیگر فلان سایت و بهمان سایت به ظاهر بی ارتباط از دسترس خارج شوند عادت کرد، چاره ای نبود مملکت در شرایط حساسی بوذ و باید می پذیرفتیم! حتی گویا سایت یکی از بلندپایه ترین مقامات سیاسی هم این روزها در کوزه افتاده، به ما چه…
بامزه ترین وضع آن است که انگار در چند روز اخیر وب سایت های اعلام کننده قیمت طلا و ارز هم به نظر دوستان حاوی محتوی مجرمانه شده اند (برای مثال mesghal.ir) و “به فرموده” دسترسی به آنها امکان پذیر نمی باشد! یک جای دیگر با قیمت طلا و ارز بازی می کنند و آن را بالا و پایین می برند، آنوقت وب سایتهای اطلاع رسانی قیمت ها مجرم می شوند! این دیگر آخر کمدی است!
به اینها اضافه کنید:
- نشان دادن آلات موسیقی ممنوع است چون متوجه می شویم موسیقی کار ساز است و خواننده با لبش آن صداها را در نمی آورد!
- مشخصات بنزین اعلام نمی شود چون متوجه می شویم چه چیزی را در ریه هایمان فرو می کنیم!
- اعلام مشخصات وضعیت آب تهران ممنوع است چون متوجه می شویم همراه با آب چه مواد دیگری را می نوشیم!
- اعلام وضعیت برنج های وارداتی ممنوع است، چه دلیلی دارد افزودنی های خوراکی و غیرخوراکی چلوکباب را بدانیم!؟
- اعلام وضعیت بیماری های واگیر دار با محدودیت است، چه دلیلی دارد که مردم را بترسانیم؟ بگذارید با ابتلا به آن بیماری ها به مرگ طبیعی بمیریم، راحت تر و کم استرس تر نیست!؟
- و…
اگر وضع به همین منوال باشد به زودی دانستن چیزهای دیگر هم ممنوع می شود، برای مثال:
- اعلام وضعیت آب و هوای شهر ها مصداق اخلال در امنیت ملی است، چون لابد مردم تصمیم می گیرند در تعطیلات به مناطق خوش آب و هوا سفر کنند و اینکار تصادفات جاده ای را افزایش می دهد! شما راضی می شوید عده ای طفل معصوم را یتیم کنیم و بابت پرداخت حق بیمه، بیت المال را هدر بدهیم!؟
- اعلام ساعات حرکت هواپیماها و قطارها ممنوع بوده و بلیط ها بدون تاریخ و ساعت به فروش می رسد چرا که اگر مردم ساعت دقیق حرکتشان را بدانند در صورت تاخیرهای احتمالی، ناراضی می شوند و ناراضی کردن یک مسلمان از گناهان کبیره است!
- اعلام زمان سال تحویل جرم است چون مردم به خاطر آن یک لحظه پای سفره هفت سین می نشینند و از کار و زندگی می افتند و این باعث کاهش بهره وری می شود!
- اعلام ساعات شرعی هم جرم است، چون مراجعه به مساجد باعث بالارفتن هزینه های آب و برق آنها می شود و این دشمنی با اسلام است.
- اصلا کلا اعلام ساعت جرم است و آن آقای داخل ۱۱۹ را بعد از عمری کار می فرستند تبعید! چون دانستن زمان باعث می شود مردم از گذر آن مطلع شوند و خدای نکرده عجله کنند، وعجله… کار شیطان است!
- و…
همین!
نوشته های مرتبط :
رئیس جمهور محترم، اخیرا در یک مصاحبه اعلام کرده اند”در ایران هیچ سانسوری وجود ندارد/جوانان با فیس بوک و توئیتر تعامل می کنند” (اینجا)،
از سه احتمال خارج نیست:
- ایشان یا مشاورین محترمشان اصلا نشانی این دو سایت و سایر شبکه های اجتماعی که از ارتباط ما با آنها سخن گفته اند را در مرورگر خود وارد نکرده اند و نمی دانند این سایتها مدتها است که فیلتر شده است! آن سایتها پیش کش حتی گودر هم رسما فیلتر است!
- اینترنت نهاد یا نارمک بدون محدودیت است، در مورد نهاد که هیچ وگرنه اگر این قضیه در مورد نارمک صادق است، به دوستان توصیه می کنم جهت تعامل با این سایت ها به کافی نت های آن منطقه سر بزنند!
- ایشان یا مشاورین محترمشان برای اتصال به شبکه از ابزارهای فیلتر شکن استفاده می کنند که باید به اطلاعشان برسانم هر چند در متن قانون جرایم رایانه ای چنین چیزی ندیده ام اما مطابق نظر وزیر محترم ارتباطات این کار جرم است(اینجا)، مراقب باشند!
همین!
پی نوشت :تا یادم نرفته باید یادآوری کنم که به نظر برخی دوستان(اینجا)، آن سایت های مورد اشاره نماد شیطانند! جوانان ما را کجا با تعامل با شیطان!؟
اگر چه اصل خبر قدیمی است، اما به تازگی یک عکس به دستم رسید از رمی جمرات در نمایشگاه رسانه های دیجیتال، اینبار با ستونهایی با نماد Google، Facebook و Youtube! (نمایشگاه چند هفته پیش برگزار شد، اما من از ماجرای فوق بی خبر بودم، به هر حال یک خبر+عکس مرتبط با این مساله را در <اینجا> ببینید.)
جالب بود برایم. اگر کسانی غیر هم صنف من اینکار را می کردند مشکلی نبود، که از هر چه نشناسیم می ترسیم (دوستی تعریف می کرد که امام جماعت مسجدشان اینترنت را حرام اعلام کرده است!کلا”) ، اما ناسلامتی آنجا نمایشگاه رسانه های دیجتال بوده است و لابد برگزار کننده اش از همکاران خود ما بوده اند. از″ما” واقعا بعید است، مایی که باید بهتر بدانیم کجا به دنبال شیطان بگردیم…
شیطان کجاست؟ در یک سایت جستجوی اینترنتی و یا در درون مایی که حتی رویمان نمی شود اعلام کنیم بیشترین آمار کلمه جستجو شده در آن از داخل کشور چه بوده است؟ شیطان کجاست؟ در یک سایت به اشتراک گذاری فیلم یا در مایی که ذهن معیوبمان همان استفاده ناصوابی را از آن سایت می کند که از بلوتوث به عنوان یک ابزار سودمند ارتباطی می کند؟ شیطان کجاست؟ در یک شبکه اجتماعی و یا مایی که از راه هر ارتباطی به بی راهه می رویم؟
خودمان را گول نزنیم،ابزار را بهانه نکنیم، شیطان را هم واسطه نکنیم، مشکل درون مایی است که تقصیر خود را بر سر ابزار می اندازیم، مشکل درون مایی است که از بهترین چیز ها هم بدترین استفاده را می کنیم، مشکل درون مایی است که هر نوع دانستن، ارتباط یا اشتراک را گناه می دانیم…
همین!
در جریان این دعواهای سیاسی هر روزه، یک خبر چشمم را گرفت (اصل خبر: اینجا) اگر فرض را بر صحت آن بگذاریم، در بخشی از سند پیوست این خبر آمده که برای وب سایت یک سمینار، درخواست بودجه ۵ میلیارد تومانی شده است. اگر هزینه های یک وب سایت را در هزینه اولیه( ایجاد (طراحی و تولید)+ میزبانی)، و هزینه جاری ( تولید محتوی +ورود داده + نگهداری + میزبانی+ تبلیغات) بگیریم، هر چقدر ضرب و تقسیم کردم دیدم برای هزینه جاری اگر حتی ماهانه ۵۰ میلیون تومان هم هزینه شود (*) مجموع برای دو سال می شود یک میلیارد و دویست میلیون، یعنی البقای آن می ماند برای هزینه ساخت؟ ناقابل سه میلیارد و خورده ای!
خواستم به این طریق برای شرکتهای تولید کننده وب سایت و پرتال، اطلاع رسانی کرده باشم که از این پروژه غافل نشوند! اگر مناقصه ای برگزار شد (که بعید می دانم) بشتابند و پیشنهاد بدهند. سقف بودجه کارفرما را هم که می دانند پس الکی با پیشنهاد قیمت میلیونی وقت دوستان را نگیرند. وقتی رقم اختلاس ها را با هزار میلیارد تومان می سنجند لابد باید پروژه های وب نیز میلیاردی بشود!
باز این دوستان صنف IT گلایه کنند که کو پروژه خوب!
همین!
* این رقم برای وب سایت یک سمینار نسبتا زیاد است و برای خرج کردن آن باید خیلی سختی کشید! هر چقدر هم که این سمینار را با واژه های قلمبه سلمبه مزین کنید باز هم مگر چقدر می شود در مورد آن اطلاعات تولید کرد، چند نفر را برای ورود اطلاعات و طراحی باید استخدام کرد و چقدر هزینه تبلیغات داد تا بشود این پول را خرج کرد؟ این نظر من است البته! شاید آن هزینه ها نمایی بالا رفته و من بی خبرم.