وبلاگ رادمان

رئیس جمهور محترم، اخیرا در یک مصاحبه اعلام کرده اند”در ایران هیچ سانسوری وجود ندارد/جوانان با فیس بوک و توئیتر تعامل می کنند” (اینجا)،
از سه احتمال خارج نیست:

1. ایشان  یا مشاورین محترمشان اصلا نشانی این دو سایت و سایر شبکه های اجتماعی که از ارتباط ما با آنها سخن گفته اند را در مرورگر خود وارد نکرده اند و نمی دانند این سایتها مدتها است که فیلتر شده است! آن سایتها پیش کش حتی گودر هم رسما فیلتر است!
2. اینترنت نهاد یا نارمک بدون محدودیت است، در مورد نهاد که هیچ وگرنه اگر این قضیه در مورد نارمک صادق است، به دوستان توصیه می کنم جهت تعامل با این سایت ها به کافی نت های آن منطقه سر بزنند!
3. ایشان یا مشاورین محترمشان برای اتصال به شبکه از ابزارهای فیلتر شکن استفاده می کنند که باید به اطلاعشان برسانم هر چند در متن قانون جرایم رایانه ای چنین چیزی ندیده ام اما مطابق نظر وزیر محترم ارتباطات این کار جرم است(اینجا)، مراقب باشند!

همین!

پی نوشت :تا یادم نرفته باید یادآوری کنم که به نظر برخی دوستان(اینجا)، آن سایت های مورد اشاره نماد شیطانند! جوانان ما را کجا با تعامل با شیطان!؟

اگر چه اصل خبر قدیمی است، اما به تازگی یک عکس به دستم رسید از رمی جمرات در نمایشگاه رسانه های دیجیتال،  اینبار با  ستونهایی با نماد Google، Facebook و Youtube! (نمایشگاه چند هفته پیش برگزار شد، اما من از ماجرای فوق بی خبر بودم، به هر حال یک خبر+عکس مرتبط با این مساله  را در <اینجا> ببینید.)
جالب بود برایم. اگر کسانی غیر هم صنف من اینکار را می کردند مشکلی نبود، که از هر چه نشناسیم می ترسیم (دوستی تعریف می کرد که امام جماعت مسجدشان اینترنت را حرام اعلام کرده است!کلا”) ، اما ناسلامتی آنجا نمایشگاه رسانه های دیجتال بوده است و لابد برگزار کننده اش از همکاران خود ما بوده اند. از″ما” واقعا بعید است، مایی که باید بهتر بدانیم کجا به دنبال شیطان بگردیم…
 شیطان کجاست؟ در یک سایت جستجوی اینترنتی و یا در درون مایی که حتی رویمان نمی شود اعلام کنیم بیشترین آمار کلمه جستجو شده در آن از داخل کشور چه بوده است؟ شیطان کجاست؟ در یک سایت به اشتراک گذاری فیلم یا در مایی که ذهن معیوبمان همان استفاده ناصوابی را از آن سایت می کند که از بلوتوث به عنوان یک ابزار سودمند ارتباطی می کند؟ شیطان کجاست؟ در یک شبکه اجتماعی و یا مایی که از راه هر ارتباطی به بی راهه می رویم؟

خودمان را گول نزنیم،ابزار را بهانه نکنیم، شیطان را هم واسطه نکنیم، مشکل درون مایی است که تقصیر خود را بر سر ابزار می اندازیم، مشکل درون مایی است  که از بهترین چیز ها هم  بدترین استفاده را می کنیم،  مشکل درون مایی است که هر نوع دانستن، ارتباط یا اشتراک را گناه می دانیم…
همین!

در جریان این دعواهای سیاسی هر روزه، یک خبر چشمم را گرفت (اصل خبر: اینجا) اگر فرض را بر صحت آن بگذاریم،  در بخشی از سند پیوست این خبر آمده که برای وب سایت یک سمینار، درخواست بودجه ۵ میلیارد تومانی شده است. اگر هزینه های یک وب سایت را در هزینه اولیه( ایجاد (طراحی و تولید)+ میزبانی)، و هزینه جاری ( تولید محتوی +ورود داده + نگهداری + میزبانی+ تبلیغات) بگیریم، هر چقدر ضرب و تقسیم کردم دیدم برای هزینه جاری اگر حتی ماهانه ۵۰ میلیون تومان هم هزینه شود (*) مجموع برای دو سال می شود یک میلیارد و دویست میلیون، یعنی البقای آن می ماند برای هزینه ساخت؟ ناقابل سه میلیارد و خورده ای!
خواستم به این طریق برای شرکتهای تولید کننده وب سایت و پرتال، اطلاع رسانی کرده باشم که از این پروژه غافل نشوند! اگر مناقصه ای برگزار شد (که بعید می دانم) بشتابند و پیشنهاد بدهند. سقف بودجه کارفرما را هم که می دانند پس الکی با پیشنهاد قیمت میلیونی وقت دوستان را نگیرند. وقتی رقم اختلاس ها را با هزار میلیارد تومان می سنجند لابد باید پروژه های وب نیز میلیاردی بشود!

باز این دوستان صنف IT گلایه کنند که کو پروژه خوب!

همین!

* این رقم برای وب سایت یک سمینار نسبتا زیاد است و  برای خرج کردن آن باید خیلی سختی کشید! هر چقدر هم که این سمینار را با واژه های قلمبه سلمبه مزین کنید باز هم مگر چقدر می شود در مورد آن اطلاعات تولید کرد، چند نفر را برای ورود اطلاعات و طراحی باید استخدام کرد و چقدر هزینه تبلیغات داد تا بشود این پول را خرج کرد؟ این نظر من است البته!  شاید آن هزینه ها نمایی بالا رفته و من بی خبرم.

از طریق افزونه ای در وبلاگ، آمار محبوبیت هر نوشته از طریق وزن دهی به پارامترهای مختلف سنجیده و نمایش داده می شود. (پایین سمت چپ وبلاگ). یک نکته جالب در این سنجه ها چشمم را گرفت. نوشته “دیگر نمی خواهم برنامه نویسم” در فهرست محبوبترین هاست چون بازدید تک صفحه آن زیاد است(رتبه اول در بین نوشته های جدید وبلاگ (*))، علت آن ایندکس شدن در بالاترین توسط یکی از خواننده های وبلاگ و مراجعه بازدیدکنندگان آن وب سایت به این نوشته است.  در سوی دیگر نوشته “یک دلیل + ۱۵ لذت برای مهندس نرم افزار شدن” هم دراین  فهرست رتبه بالایی دارد چون در گودر مورد اقبال قرار گرفته است(رتبه اول از این منظر در نوشته های جدید وبلاگ(*)). اگر چه مقایسه بازخورد های تنها دو نوشته نی تواند معیار درستی برای نتیجه گیری باشد اما  با توجه به محتوی این دو نوشته و نگاهی گذرا به محتوی مورد توجه این رسانه ها، آیا می توان به این نتیجه رسید که سایت های اینچنین یک هویت برای خودشان دارند، رسانه ای شدند برای انتقال یک جنس مفاهیم،  در یکی فضای تیره نمود بیشتری دارد، در دیگری چشم انداز روشن؟ یکی نکات منفی مثبت بیشتری می گیرند و در دیگری نکات مثبت، بیشتر خوانده می شود؟ یکی فضایی بهتری شده است برای گلایه کردن و یکی هنوز امید را بیشتر ترویج می کند(**)؟
آیا می توان به این شکل اینگونه رسانه ها را طبقه بندی کرد که در هر کدام، یک جنس نوشته بستر مناسب تری برای طرح دارد؟
نظر شما چیست؟

همین!

* آمار این افزونه فقط مربوط به نوشته های جدید وبلاگ است، یکبار  زمانی که از MT به WordPress مهاجرت کردم و بار دیگر در به روزرسانی های وبلاگ آمار بازدید نوشته های پیشین را از دست داده ام.
** این نوشته در نقد یا جانبداری از هیچ سایتی نیست، امیدوارم دوستان کمیته های فیلترینگ فکر نکنند اگر نوشته ای از ما در هر کدام از این رسانه ها مورد توجه بوده است ما با آنها ارتباطی داشته ایم!
بی ارتباط نیست… چند وقت پیش به یکی از نوشته های وبلاگ در یکی از رسانه های خارجی اشاره شده بود و از طریق دوستی از این قضیه مطلع شدم، تا چند وقت نگران بودم که نکند خدای نکرده به جرم ارتباط با بیگانه، وبلاگ دچار مشکل دسترسی بشود که خدا را شکر انگار ان دوستان ان برنامه را ندیده بودند. باور کنید می نویسیم که “همه” بخوانند…

در یکی دو سال اخیر حجم ایمیل های گروهی (Junk) ایرانی که دریافت می کنم به شدت افزایش پیدا کرده است، به شکلی که صبحها که می آیم از حجم بالای ایمیلی که به صورت spam برایم آمده اعصابم خورد می شود و مجبور شدم انواع و اقسام فیلترها را انجام بدهم، اما باز هم چندتایی از دستم در می رود و مجبور می شوم دستی آنها را از inbox پاک کنم.
نکته ای که به آن دقت نکرده بودم تا روزی ، یا بهتر بگویم شبی که تمام وقت مشغول به کار بودم این بود که اکثر این ایمیل های هرزه را شبها دریافت می کنم و در روز کمتر junk می گیرم.علت…؟ ساده است، ارسال کننده این دسته از ایمیل ها می خواهند از همه حجم پهنای باند اینترنت وطنی و قیمت پایین یا حجم نامحدود ترافیک شبانه استفاده کنند!
خلاصه که  بهتر است نحوه فیلترینگ ایمیلهایم را به شکلی تغییر دهم که از ۲ شب تا ۷ صبح هر چه گرفت را خودکار معدوم کند چون : هیچ اتفاق خوبی بعد از دو نیمه شب رخ نمی دهد!
همین!