وبلاگ رادمان

برنامه معروف “hello world ” را که می شناسید، همان برنامه ای که تقریبا همه کتابهای برنامه نویسی با آن شروع شده اند و خودم هم در آغاز هر دوره برنامه نویسی برای دانشجویان استفاده می کنم. دیروز در وبلاگ مهیار، لینکی دیدم که در آن این برنامه را با بیش از ۳۷۳زبان برنامه نویسی مختلف نوشته بودند! (اینجا)  یکسری به آنجا بزنید. تنوع زبانها و نوع نگارش آنها جالب است و آدم را به این فکر می اندازد در این زمینه که چقدر زبانهای برنامه نویسی به زبانهای طبیعی شبیه اند آنکه کلی زبان در دنیا وجود دارد ولی درصد بالایی از مردم جهان از تعداد اندکی از این زبانها استفاده می کنند و الباقی زبانها یا مهجور و یا رو به انقراضند.

همین!

در آخرین قسمت از سه گانه «پیر برنامه ساز، برنامه نویس پیر»، می خواهم دیدگاه خودم را نسبت به “برنامه نویس پیر” بیان کنم و آیا اینکه ما در ایران می توانیم چنین برنامه نویسی داشته باشیم، برنامه نویسی که عمرش را در برنامه نویسی بگذارد و حتی در این کار به سمت بازنشستگی پیش برود.
به خارج از کشور کاری ندارم که آنگونه که شنیده ایم و خوانده ایم، چنین برنامه نویسانی وجود دارند، اما در ایران چه؟
در وحله اول نمی توان به این سوال، جواب دقیق و کاملی داد، چون عمر برنامه نویسی در کشور ما هنوز خیلی بالا نیست و طبیعتا کسانی که وارد این حرفه شده اند نهایتا ۲۰ سالی سابقه کار دارند. اما یک بررسی کلی هم نشان دهنده آن است که همچنان که در قسمتهای پیش ذکر کردم،در بین فعالان این زمینه رویکرد عمومی به ماندن در شغل برنامه نویسی در دراز مدت نیست . چرا؟ از چند دیدگاه آن را بررسی خواهم کرد.
۱- دیدگاه ارتقاء شغلی: اکثریت برنامه نویسان، فکر می کنند مشاغلی مانند تحلیل گر ، مشاور، مدیر و … بالاتر از برنامه نویس است، بنابراین به محض اینکه با تجربه شدند، سراغ کار دیگری می روند که همانگونه که در بخش دوم هم گفتم، الزامی در موفق بودن در آن کار برایشان نیست. (در این طرز تفکر، فقط برنامه نویسان مقصر نیستند، نگرش جامعه و میزان حقوق هم چنین است)

(ادامه…)

پیربرنامه ساز را در نوشته قبلی به نام یک برنامه ساز حرفه ای و کسی که به مساله و ابزارهای پیاده سازی مسلط است معرفی کردیم. واژه پیر در این نوشته را با واژه مرشد، استاد و رهبر می توانید جایگزین کنید همانگونه که در ادبیات فارسی هم چنین است.
روش تبدیل شدن یک برنامه نویس به یک برنامه ساز و نهایتا به یک پیر برنامه ساز چگونه است؟ (تعریف اپاتان را در مورد برنامه نویس (Programmer) و برنامه ساز (Developer) را در اینجا بخوانید. )
فراگیری برنامه نویسی کار خاصی ندارد، شاید اگر کلاسی بروید برای یا کتابهای راهنمایی در این زمینه را مطالعه کنید، بتوانید ظرف حداکثر یکی دو ماه، یک زبان برنامه نویسی یا یک محیط برنامه نویسی را فرا بگیرید، حتی اگر پیش زمینه خیلی عمیقی در این زمینه هم نداشته باشید. باوجود کد های آماده و کامپوننت های امروزی هم به سادگی می توانید به یک برنامه نویس تجاری تبدیل شوید و برای سازمانها و شرکتهای دولتی و خصوصی برنامه بنویسید. حجم انبوه برنامه نویسان اینچنین که از رشته های غیر کامپیوتری و یا بچه های کامپیوتری با دانش کم در بازار کار مشغول به کار هستند، تاکیدی است بر اینکه این شیوه جواب خواهد داد. اتفاقا نیاز امروزه بازار کاری ایران به این افراد که هم نیست و اینگونه از اشخاص می توانند کار خوب و درآمد خوبی هم داشته باشند، اگر ابزاری که یادگرفته اند را خوب یادگرفته باشند.

(ادامه…)

چند وقت پیش در برخی وبلاگ های نرم افزاری بحثی بود در این زمینه که آیا برای برنامه نویسی، شرط سنی باید قائل شد یا خیر و آیا این شغل عمر مشخصی دارد؟ بحث دیگر تفاوت برنامه ساز و برنامه نویس بود که کدامیک بهتر هستند؟ هر چند مباحث مطرح شده توسط نویسندگان این نوشته ها را قبول دارم ، دراین نوشته قصد دارم از نگاه خودم به این سوالها پاسخ دهم.
پیش از پرداختن به اصل مطلب بگذارید نگاهی داشته باشیم به مشاغل موجود در مهندسی نرم افزار:
در کتاب  Careers in Computers  نوشته Lila Stair و Leslie Stair انتشاراتMcGraw-Hill   شاید چیزی نزدیک به ۱۵۰ تا ۲۰۰ ردیف شغلی مختلف برای مهندس کامپیوتر فهرست شده است اما اگر بخواهیم خیلی خلاصه طبقه بندی کنیم می توانیم ردیف های شغلی زیر را مشخص کنیم:
- اپراتور : به هر نوع شغلی که متضمن کارکردن و نگهداری یک نرم افزار، بانک اطلاعات یا سیستم اطلاق می شود. این ردیف می تواند از مدیریت آن سیستم تا کاربر ساده آن باشد.
- برنامه نویس: به همه مشاغل مرتبط با تولید یک برنامه کامپیوتری، از برنامه نویس و برنامه ساز ارشد تا یک برنامه نویس جز گفته می شود.
-تحلیل گر سیستم: افرادی که وظیفه تجزیه و تحلیل یک سیستم و تبدیل آن به یک مدل شناخت، تهیه فهرست نیازها و طراحی منطقی و فیزیکی سیستم های مبتنی بر کامپیوتر را بر عهده دارند، در این گروه قرار می گیرند.
- مدیر پروژه: وظیفه برنامه ریزی، سازماندهی و نظارت بر روی پروژه های نرم افزاری را بر عهده دارند.
-طراح مساله: به افراد خبره ای که وظیفه کشف و طراحی مسائل جدید و ارتقاء سطح نرم افزار ها را با ایجاد و پیش بینی نیازها و پرسش های جدید بر عهده دارند گفته می شود.
اگر این دسته بندی را قبول داشته باشید می توانیم بحث را ادامه دهیم.

(ادامه…)

“آدمها ۱۰ جور هستند، کسانی که باینری می فهمند، کسانی که باینری نمی فهمند!”

همین!

تا یادم نرفته اشاره کنم به این که، این جمله را دوستی روی کاغذ برایم نوشت، مرجعش را نمی دانم، اگر منبع اصلی آن را می شناسید به من هم بگویید تا لینک بدهم. ممنون.