11 دیدگاه برای این نوشته:

1. سمیه فارسیجانی:
   ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۱ جناب آقای واحد بهتون پیشنهاد می کنم که برنامه ای به نام UK apprentice رو ببینید. برنامه جالبی هست در مورد نحوه رقابت 12 متقاضی برای پذیرفته شدن توسط فردی به نام لرد شوگر. مطمئنم که براتون بسیار جذاب خواهد بود. منم هم از کانال این مصاحبه ها رد شدم و برام واقعا جالب بود که حتی در مصاحبه تکنیکال هم سوال ها به نحوی مطرح می شه که در هر کدام پرسونالیتی شما هم نمایان بشه. در ضمن پیشنهاد می کنم وب سایتی به نام glassdoor.com رو هم ملاحظه کنید، قسمتی به نام اینترویو داره که می تونید بر اساس نام شرکت های بزرگ سوالات و پروسه پذیرش آنها را ببینید. خوشحالم که هر بار به وب ساییتون مراجعه می کنم می بینم که به دنبال روشی برای بهتر بودن هستید و به شما و همکارایی که باهاتون کار می کنن تبریک می گم. اگر سوالی در زمینه روش استخدام و یا محیط های کاری در کشورهای پیشرفته داشتید خوشحال می شم بتونم کمکتون کنم.
2. علی واحد:
   ۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۱ ممنون. آن برنامه را ندیده ام، چون اینجا ایران است، آن سایت هم که معرفی کرده اید-نمی دانم به چه علتی- فیلتر است و فعلا از دیدن آن محرومم تا وقتی که ... به جز آن: خوشحال شدم از شما خبری شنیدم. می خواستم از شما بخواهم یک لطف بکنید.... اگر اشکالی ندارد خلاصه ای از تجربیات خود را در زمینه استخدام خودتان یا دوستان نزدیک و یا آنچیزی که در پیرامون خود دیده اید را برایم بفرستید تا به عنوان یک پست مهمان در وبلاگ منتشر کنم. مطمئنا برای من، سایر مدیران نرم افزاری که خواننده این وبلاگ هستند و بقیه دوستان بسیار راهگشا است. باز هم ممنون
3. وفا:
   ۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۱ آقای واحد چه مطلب زیبائی. اما این مطلب شما یک نکته ظریف داشت. ما در پستهای وبلگ ما و شما و سایر دوستان، سعی کردیم هزینه های استخدام را باز کنیم تا کارجویان بدانند که استخدام آنها و هزینه حضور آنها در سامزان بسیار فراتر از آن مبلغ (احتمالاً) اندکی است که آنها دریافت میکنند. در این پست : http://thomasint.blogfa.com/post-137.aspx اما این قضیه سوی دیگری هم دارد، آنهم اینکه ما (مدیران) که این هزینه ها را میدانیم و می بینیم، چرا دقت کافی به خرج نمیدهیم؟ یا بهتر است بگویم برای احتراز از تکرار این هزینه ها چه میکنیم؟ در بحث تکمیل تیم رادمان و در فرصتهائی که با جنابعالی در مورد استخدام کارهائی میکردیم، گوشه هائی از این امکانات مرور شد. اما واقعا ما (مدیران) علاوه بر تجربه خود، به چه ابزار دیگری مجهز هستیم؟ اصلاً قصدم بازاریابی نیست، اما چرا ما نمینشینیم و علت رفتن نیروها را بررسی نمیکنیم؟ و سعی در پرهیز از آن نداریم؟ روش assessment center روش بسیار پرهزینه ای است که بعید میدانم در ایران، مگر سازمانهای بزرگ و برای مشاغل رده بالا، بتوانند به زودی به آن بپردازند، اما روشهای ساده تری هم هست. من خیلی خوشحالم که امروز هستند شرکتهائی که به این مسائل میپردازند و بیشتر خوشحالم که از استفاده از این سیستمها راضی هستند و منتفع میشوند. کاش مدیران محترم آن شرکتهای ایرانی هم تجربه خود را با همه ما به اشتراک میگذاشتند. من بی صبرانه منتظر دیدن تجربیات خانم فارسیجانی هستم. کاری که من میتوانم بکنم این است که بگویم هزینه جهانی چنین ارزیابی ای برای هر نفر حداقل در حدود 60 پوند است و اگر سازمان بخواهد خودش فرد متخصص این کار را داشته باشد باید حدود 2000 پوند صرف آموزشش کند تا آن دفتر ارزیابی را اداره کند. عنوان مطلبتان عالی بود... سربلند باشید
4. علی واحد:
   ۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۱ سلام آن نوشته خوب و مخصوصا آن نظرات خوب ذیل آن-به خصوص نظرات آقای جوان- را خوانده بودم، اما همانگونه که ابتدای نوشته هم اشاره کردم، ترجیح می دادم یک مقدار از فضای استخدام فاصله بگیرم. بالاخره ما مدیران جنبه های دیگری از فعالیتها را هم باید پوشش بدهیم و وبلاگ هم به نوشته های موضوعات دیگر نیاز دارد تا مخاطبین دیگر را هم حفظ کند.... بگذریم. همانطور که قبلا هم خدمت شما عرض کردم به نظر من برای یک پست خالی سازمانی استخدام یک نیروی بد بدتر از استخدام نکردن است. برای همین هم بود که با وجود بالا رفتن هزینه استخدام این روش دو مرحله ای را در پیش گرفتیم. در مصاحبه جذب ، پیشتر در قالب کمیته جذب بود تا اینکه در یکی دو سال گزشته چون اغلب فقط یک نفر آن را برگزار می کرد شد مصاحبه، تلاشمان این بود که نیروی خوب را تشخیص بدهیم. سعی می کردیم از روی ظاهر فرد، رزومه، نوع پرکردن فرمها و پرسشنامه های استخدامی، سوال و جواب هایی که با او می کنیم، حتی عصبانی کردن او، به چالش کشیدن او و.... ده ها تکنیک ریز دیگر یک فرد را بسنجیم که آیا به درد این پست می خورد یا نه؟ در 6 ، 7 ماه گذشته یک مستند مفصل هم از تمام جزییات کار کردن یک نفر در رادمان از زمان مصاحبه اولیه بگیرید تا زمان تسویه حساب نهایی را تهیه کرده ایم و به همراه بیانیه ارزشهای رادمان به افرادی که برای مصاحبه دوم دعوت می شوند می دهیم تا مطالعه کنند و دقیق تر و جزیی تر در جریان شیوه همکاری با ما باشند. این فعالیتهای اولیه + آن دوره آزمایشی/آموزشی یک ماهه یا سه ماهه بسیار گران، اما سودمند بود برای ما که نیروی خوب را تشخیص دهیم. طبیعتا این روشها به دلیل آنکه تجربی و محدود به سوابق قبلی من یا اعضاء دیگر کمیته به عنوان مصاحبه کننده بود، خالی از خطا نبود. اما طبیعتا تکیه بر آزمون ها و رهنمود هایی مثل DISC که علمی تر و مبتنی بر دانش اندوخته بسیاری از سازمانها و متخصصین است مناسب تر، و راستش کم هزینه تر ، به نظر می رسد. به هر حال انگار حالا حالا ها راه فراری از ادامه این بحث برای من نیست! همین!
5. وفا:
   ۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۱ جناب آقای واحد بسیار عزیز، از این جمله شما بسیار شگفت زده شدم : "به نظر من برای یک پست خالی سازمانی استخدام یک نیروی بد بدتر از استخدام نکردن است". چرا؟؟؟ (با کلی تعجب بخوانید). استخدام بد یعنی چه؟ یعنی میدانیم که این فرد به درد این کار نمیخورد. یعنی یا راندمان ندارد یا میرود. پس تکلیف تمام آن هزینه های اولیه چه میشود؟ خالی ماندن آن پست یعنی جائی چرخ سازمان میلنگد. استخدام بد، یعنی ممکن است چرخهای دیگر هم به لنگی بیفتند. یعنی افزایش نارضایتی و هزاران معنی دیگر. شرمنده، ولی اصلاً نتوانستم بفهمم. با این موافقم که وقتی هیچکس نیست، یک نیروی متوسط و پائینتر از متوسط را باید پذیرفت، اما به نظرم باید دانشته پذیرفت. یعنی بدانیم با چه چالشهائی مواجه میشویم، یکدندگی؟، بی نظمی؟ یا مسائل تخصصی. اما اگر ندانیم که کجا کاستی داریم و نیرو را هم با هر ابزاری خوب ندانیم، نمیدانم چه میشود. سربلند باشید

1 دیدگاه برای این نوشته:

1. گزاره‌ها » لینک‌های هفته (۸8):
   ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ [...] [...]

15 دیدگاه برای این نوشته:

1. سعيد:
   ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ به نظر امثال شما بيشتر قصد تمسخر جوان‌هاي كشور را داريد. از يك طرف در مورد ورشكستي و زمان بستن صحبت مي‌كنيد، از يك طرف روزمه لينك مي‌ديد، از يك طرف دنبال نيروي كار هستيد. از طرف ديگر هم ناراحتيد كه چرا سرعت رشد فناوري بالا رفته و شماها عقب مونديد. يك جوري بايد سرعت گير گذاشت.
2. محمدی:
   ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ من که نفهمیدم کجای کار تمسخر وجود داره ! امسال این وبلاگ ها مدیران با سوادی هستند که دانسته های و تجربیات گرانقدرشون رو به رایگان در اختیار دیگران قرار می دهند.
3. محمدی:
   ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ گفتگوی زیر مطلب آقای آواژ رو با دقت خوندم افراد با دیدگاهها و نظرات مختلف مطلب رو خیلی قشنگ باز کرده بودند ، به نظر من همه دلایل درست بود فقط کم و زیادش در افراد مختلف فرق می کرد. میشه سوال عوض کرد بگین ما این دلایل رو می بینیم کدومشون در شما مصداق پیدا میکنه ، بعضی وقت ها ما خودمونم نمی دونیم چی می خواهیم! (نه که کاملا ندونیم ، ضمیر ناخودآگاهمون می دونه ولی به ما نمیگه) حقوق نا کافی برای نیازهای اساسی ، اختلاف طبقاتی در جامعه ، یاد نگرفتن اصول موفقیت (تلاش ، پشتکار ، شکست و...) ، بمب باران اطلاعاتی (علمی ، فرهنگی اجتماعی و...) ، بها ندادن به روحیات خاص نیروی متخصص ، درک مشکلات شخصی و خانوادگی پرسنل و... سوال مهم :تا حالا مدیران خودش رو به چالش کشیدن ؟ واقعا ایراد از پرسنله که دلیل واقعی ترک کارشون رو نمی گن یا از مدیران ، چه دلیلی وجود داره پرسنل ریسک تغییر محیط شغلیشون قبول می کنند و ... لیست دلایل رو دو طرفه تهیه کنید ، یعنی هم مدیران رو مقصر بدونید و هم جویندگان کار
4. senaps:
   ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ سلام... هر چقدر که تلاش کردم، نظرم فرستاده نشد و ارور داد که کد رو درست وارد نکردم...به هر صورت اینجا میفرستم! "سلام... فکر میکنم شرکت ها یه وقتایی ترسناکن!! نمیخوام از شخص دیگه ای بگم....شخصا ارزو دارم توی یه شرکتی تو شهر خودمون کار کنم...مسئله اینه که همش میترسم که بهم بگه استخدامم نمیکنه، مسخرم بکنه... مسئله ی رزومه برای من دانشجو خیلی مهمه....من سنم کمه و چیزی به اسم رزومه رو بلد نیستم بنویسم...اصلا باید توش چی نوشته بشه؟ من قبلا کار خاصی نکردم...قبلا یه جا برا استخدام رفتم، از سابقه ی روزنامه نگاری گرفته تا برنامه نویسی برا بانک و موبایل و مکینتاش ازم سابقه کاری خواست! بقیه ی شرکت های عادی هم که ارزوی کار کردن در اونها رو ندارم، در این حد میشناسمشون: ؛ به یک برنامه نویس مسلط به سی شارپ و سی کو ال و ای اس پی و طراحی و سخت افزار و شبکه و مهندسی برق و تعویض روغن و ده بیست تخصص دیگه!!! جهت کار در یک شرکت نیازمندیم. تلفن تماس .................؛"
5. شاهین:
   ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ سلام ، من مطلبی در این باره منتشر کردم http://www.codefirst.info/2012/05/blog-post.html

20 دیدگاه برای این نوشته:

1. unknown frined:
   ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ I wish you did'nt hide the requested salary!
2. محمد:
   ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ جاي شما بودم سريع استخدامش ميكردم. گاهي وقت ها از توي همين ادمها ، ادم هاي نابغه بروز ميكنه. خدا رو چه ديدي شايد اين يكي شد بيل گيتس ايران
3. علی واحد:
   ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ راستش می خواستم بگذارم باشد، اما گفتم ممکن است اعتماد به نفس برخی ها را خراب کند و یا به برخی دیگر اعتماد به نفس کاذب بدهد! در حاشیه دوستی روی facebook در ذیل این نوشته کامنت گذاشته: "adobe dreamweaver" رو تحویل بگیر! در پاسخ باید بگویم به جز آن SQL Servers را هم ببین!! نوشتن پشت یک برگ چک نویس که اگر دقت کنی پشتش در مورد پشت بام و توالت و ... اینهاست (یک برگ در مورد ساخت ساختمان) را هم ببین و ...! همین!
4. علی واحد:
   ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ خدا را شکر جای ما نیستید! اما اگر لازمشان دارید اصل رزومه را برایتان بفرستم سریع در مجموعه شما مشغول بکار شوند! ما شانس این که بیل گیتس ایران را استخدام کنیم را نداریم! همین!
5. پیمان روئین تن:
   ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ سلام. من مدت هاست با کندی اتصالات ssl مواجه هستم و فکر می کردم بخش طبیعی زندگی اینترنت هر ایرانی هست. (من از شاتل اینترنت دارم) اما وقتی این اواخر یکی از آشناها از مخابرات اشتراک adsl گرفت، فهمیدم مخابرات اصلا این کندی را ندارد. 1. یا موضوع به تلاش مخابرات به انحصاری کردن بازار بر می گرده، یا اینکه 2. علاوه بر خدمات بی کیفیت شاتل، ما با مشکلات امنیتی هم از سوی شاتل مواجه هستیم (شاید اون وسطا یه اتفاقاتی میفته که سرعت کند هست!) دوست داشتم بدونم فعالان اینترنت ایران چقدر از این قضیه مطلع هستند؟ خودم که از دستم کاری بر نمیاد. ولی اگر این موضوع برای شما هم جالبه لطفا یک پست در موردش بنویسید ببینیم قضیه چیه!

17 دیدگاه برای این نوشته:

1. امین:
   ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۱ عالی! اینجور نوشته هاتون خیلی برام جالبه
2. محمدی:
   ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۱ من همیشه از خوندن مطالب شما لذت می برم ، برای خودم سوال شد چرا چنین حسی دارم ؟ متن ساده و روان ، چاشنی طنز به مقدار کاملا مناسب ، پختگی و تجربه در متون شما کاملا حس میشه ، عمیق بودن سطح مطالب بر خلاف ظاهر آنها و ... موضوع فوق العاده جذاب و مهمیه ، منتظر بخش بعدی مقاله هستیم.
3. مهدی:
   ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۱ سلام جناب آقای واحدی من مهدی هستم در زمینه نرم افزار فعالیت می کنم تقریبا دو سال است که شروع کرده ام . در ایام تعطیلات عید با وبلاگ شما آشنا شدم . تقریبا خیلی از مطالب شما را خواندم و شباهت های بسیاری بین شرکت تازه تاسیس خودم و رادمان دیدم از مطالب بسیار جالب برای من به اشتراک گذاشتن تجربیات شما بود، که خیلی این کار ارزشمند است. موضوع جالب تر برای بنده این بود که تمایل زیادی به همفکری و برقراری ارتباط با شرکت های دیگر دارید ، بنظر من این موضوع بسیار به پیشرفت این صنعت نوپا در کشور کمک خواهد کرد. بنده هروز منتظر نوشتن مطلب جدیدی از شما هستم. با تشکر مهدی
4. علی واحد:
   ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۱ ممنون از لطفتان. تلاش می کنم، دقت کنید تلاش می کنم، که مطالب را ساده بنویسم، چون فکر می کنم ساده سازی یک هنر است. تا کجا در این تلاش موفق شوم را نمی دانم. امیدوارم این مطالب در وبلاگ برای خوانندگان راهگشا باشد و در یک شکل غیرفرمال، نگاهی به مسائل فنی نرم افزار داشته باشند. در مورد ساده سازی پیشتر در اینجا مطلب نوشته بودم: http://weblog.radmanitd.com/index.php/archives/215 همین!
5. علی واحد:
   ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۱ ممنون از لطف شما، برای جنابعالی و شرکتتان پیروزی آرزو می کنم. همین!

7 دیدگاه برای این نوشته:

1. وفا:
   ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۱ آقای واحد عزیز رادمان میماند، اگر فیزیکی هم نباشد، در تمام سازمانهائی که به آنها خدمات داده اید، میماند، در نزد تمام کسانی که این وبلاگ را خوانده اند و میخوانند، میماند، شما هم میمانید. یاد شما و رادمان دست شما نیست. اما نکته در شکل بعدی رادمان و امثال آن است. من بسیار امیدوارم که همکاران فعلی و آتی شما، رادمان را پیشتر ببرند، جائی و روزی خواهد رسید که همه از امروز به عنوان خاطره ای یاد خواهند کرد. واقعاً سربلند باشید
2. علی واحد:
   ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۱ ممنون، امیدوارم چنان شود که گفتید. اما: هنوز قصد تسلیم شدن ندارم، فعلا تا جایی که بشود و بتوانم برای حال رادمان خواهم جنگید تا اگر روزی به هر دلیل دیگر نبود برای نسل بعدش، چیزی برای ارث گذاشتن داشته باشد. می دانم که شرکتهای دیگر نرم افزاری هم مثل ما به این نکته فکر کرده اند که برای بعد از خود چه کنند. دوستانی دارم که چهار نفری یک شرکت موفق و بزرگ نرم افزاری را مدیریت می کنند. خدا را شکر اوضاع کسب و کارشان هم بد نیست، اما شرایط جامعه همه انها را مجبور به کوچ کرده است. شنیدم برنامه دارند که همه بروند اما هر سه ماه یکبار یکنفرشان اینجا باشد که شرکت را حفظ کنند. از این دست تصمیمات این روزها بسیار گرفته می شود. همین!
3. وفا:
   ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۱ باز هم سلام خوشحالم که قصد تسلیم شدن ندارید، اما: به نظر من تعطیلی یک سازمان، لزوماً به معنی تسلیم شدن نیست، نئعی سازگار شدن با شرایط جدید هم میتواند باشد. همانطور که ماندن هم همیشه به معنی پیروزی نیست. هر جا و در هر نقشی که هستید، سربلند باشید، که هستید
4. علی واحد:
   ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۱ درست می گویید. اما خودتان هم در نوشته اشاره کردید برای کسی که یک کسب و کار را راه اندازی کرده و سپر کرده تا به بار بنشیند، این تغییر نقش و یا سازگار شدن ساده نیست و گاهی جنبه احساسی آن شدید شده و تسلیم شدن معنی پیدا می کند. در حالیکه اگر به شرکت یک نگاه بنگاه اقتصادی سودآور داشت می توان روزی که احساس کرد دیگر آن سودآوری یا تاثیرگذاری لازم را ندارد یا اصلاحات را آغاز کرد و یا کل راه را عوض کرد که هر راهی به سرمنزل مقصود نمی رسد. باز هم از نگارش آن نوشته ارزشمند و پس از ان طرح این نظرات سازنده در وبلاگ سپاسگزارم. همین!
5. جواد احمدزاده:
   ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۱ برعکس بسیاری از همکارانم ، فکر میکنم برخی از شرایط ناهموار مانند : فشار های ناشی از بحران های اقتصادی و یا اشباع بازار از مدعیان ناهمگن همیشه هم بد نیست. برخی اوقات باعث میشود خودمان را محک بزنیم. در هر حال رادمان را بیدی نمی بینم که بخواهد با این باد ها بلرزد ، امیدوارم همیشه شما را ببینیم. حداقل در رادمان و یا مطلوب ترش با کسب و کار های جانبی و تازه تر ...

10 دیدگاه برای این نوشته:

1. مجيد آواژ:
   ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۱ شاید باید قبول کنم که نه تنها مملکت ما، که دنیا آنقدر که ما انتظار داریم، حساب و کتاب ندارد. به عبارت باید بگذاریم خوش باشند. به قول رییس جمهور محبوب و مردمی، فعلن دور هم جمعیم، می خواهیم باهم صفا کنیم.
2. مجيد آواژ:
   ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۱ یادم رفت موضوعی را بگویم. به نظر من بهتر بود در تبلیغش اضافه می کرد، این محصول در مدیران شرکتهای فناوری اطلاعات نتیجه خوبی دارد. شاید وسوسه می شدم که به پیروی از آقا بيل گيتس من هم از این شامپو استفاده می کردم و موی سفیدی را که در ازای نقد جوانی به دست آورده ام، سیاه می کردیم!
3. علی واحد:
   ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۱ راست می گویید، از این زاویه به این قضیه نگاه نکرده بودم که مدیران شرکتهای فناوری اطلاعات چقدر به این شامپو احتیاج دارند. در حاشیه: دوستی دارم که قبل از عید دیده بودمش و دیروز، به شوخی به من گفت تو سال به سال پیر نمی شوی، روز به روز پیر می شوی، نسبت به دفعه قبل موهای سفیدت بیشتر شده است! اما: مراقب باشید این شامپو از آن حلال مسائل نباشد که برای حل یک مساله صورت مساله را پاک می کنند!! :) همین!
4. مهرداد جوان:
   ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۱ واقعا گريه داره!! سطح فعاليت هاي روزانه در جامعه ايران، متاسفانه داره به سمتي ميل پيدا ميکنه که به روزمرده گي بيشتر شبيه است. وقتي تبليغات چي ما، حتي به خودش زحمت نميده در تبليغاتش از خلاقيت بيشتر از کپي - پيست استفاده کنه، وقتي هنرمند ما، بجاي استفاده از ميميکهاي حرفه اي به دهن کج کردن و لاتي بازي و يقه باز کردن رو مياره، وقتي نويسنده ما، بجاي استفاده از کلمات و عبارتهاي خوش ساخت و ادبي، به اصطلاحات سخيف چاله ميداني رو مياره و بالاخره وقتي رييس جمهور ما، بجاي اينکه شان سمت خودشو حفظ بکنه به خودش اجازه ميده همونطوري که يک دانش آموز راهنمايي سر کلاس با دوستاش شوخي ميکنه، انواع ضرب المثلها و حرفهاي کوچه و بازار را به زبون بياره. اين مملکت هيچي نميشه! تبليغاتي هاي حرفه اي، برنامه نويسهاي حرفه اي، مشاورهاي حرفه اي، هنرمندهاي حرفه اي، نويسنده هاي حرفه اي و سياستمداران حرفه اي و عالمان ديني حرفه اي، کنار گذاشته شدن و کارها دست غيرحرفه اي ها که هيچ، سطحي نگرها اداره ميشه. و اين يعني آغاز مرگ تدريجي يک جامعه که حداقل 200 سال پيش که سهله همين 10 سال پيش داشت به يک افق ديگه اي نگاه ميکرد و جور ديگري حرکت ميکرد. ببخشيد زيادي تلخ شد!
5. وفا:
   ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۱ من فکر کنم این قضاوتها یک کمی عجولانه است، باید صبر کرد و دید که آقای گیتس چطور از برند خودش استفاده میکند. بعید است ایشان این برند را ارزان و راحت بسوزاند.... شاید صبر من نشان دیگری از پیری باشد، نمیدانم.... سربلند باشید

در شکل فوق هم نمایان است که بسیار ساده تر است اگر همه مبانی یک پروژه جدید را از ابتدا پایه ریزی کنید تا بر گذشته و تجربیات پربار اما سنگین خود. این مساله به شکل ویژه خود را در محیط های متفاوت، چابک و غیر قطعی نشان می دهد، جایی که این سنگینی، کارایی را از شما می گیرد.

12 دیدگاه برای این نوشته:

1. وفا:
   ۰۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ عالي،‌حيف كه من سوادم نميرسد.
2. علی واحد:
   ۰۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ ممنون، اما همانگونه که در خود نوشته هم دوبار به آن اشاره کردم، من هم سوادم نمی رسد! بیشتر می خوانم تا خودم یاد بگیرم، بخشی را هم همزمان منتشر می کنم اگر فرصت بشود! همین!
3. گزاره‌ها » لینک‌های هفته (۸5):
   ۰۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ [...] [...]
4. reza:
   ۰۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ لطفا" ببنید و نظر بدید: http://www.youtube.com/watch?v=IQnl6y9mrwo
5. وفا:
   ۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ حتما در اين زمينه اين وبلاگ را هم ديده ايد: http://blog.irscrum.com/ جالب است، به خصوص كه دوستان متولي آن بسيار جوانند. لذت بردم و حسوديم شد به جواني شان سربلند باشيد

7 دیدگاه برای این نوشته:

1. unknown frined:
   ۰۴ اردیبهشت ۱۳۹۱ I am really thinking about how these viruses find a way to get released! It is not only about software security, it is more about the culture of people who are using the inoformaiton system. I do agree that we should try to protect our cyber space but I am not sure how we can educate people about that. I have seen so many people opening unknown emails/files without any fear even when they are working in a sensitive organization!
2. صالح:
   ۰۵ اردیبهشت ۱۳۹۱ آقایان و خانم های نرم افزاری! زیادی هستند با تخصص فراوان، که حاضرند وارد این جنگ بشند. اما مشکل اصلی وجود یکسری از فوق متخصص های فوق نخبه در سازمان ها هست که نیروی متخصصشون رو بر اساس داشتن ریش و تییپ و اعتقاداتی که شبیه خودشون هست انتخاب می کنند. واقعا چه کاری میشه با این شرایط کرد؟؟ من 3 ساله ویندوز عوض نکردم. 3 ساله دارم نود 32 استفاده می کنم. 24 ساعت هم به اینترنت وصل هست. ویروس و بد افزار های زیادی هم تو این مدت گرفتم. اما چون هر از چند گاهی پروسس های فعال رو چک می کنم. هر چیز مشکوک رو بررسی و به صورت دستی غیر فعال می کنم. رو سرور هاستینگ ها روزی 2 بار پروسس ها رو مانیتور می کنیم. در همین حد و حدود خودم تو این 3 سال مشکلی پیش نیومده. حالا به نظر شما یک سری سرور حساس چطور می تونه به این مشکل بخوره؟ کسی فلش آلوده گذاشته تو سرور؟ کسی با سرور وب گردی کرده؟ یا می تونه در چندین مرحله حمله به صورت ریموت و .... ویروسی شده باشه. پس مدیران شبکه چی می کردن؟ فقط روشن بودن سرور و پاسخ گرفتن براشون کافی بوده؟؟ نه مهندس جان ما باید قضنفر ها رو کنترل کنیم. نه وارد جنگ با دشمنان بشیم.
3. علی واحد:
   ۰۵ اردیبهشت ۱۳۹۱ در اینکه بخشی از این صدمات از "ندانم کاری" خودمان است شکی نیست. اما در قضیه جاری با یک حمله سایبری هدفمند مواجهیم که صنعت مادر کشور را هدف قرار داده است. اگر این حمله اینگونه که در خبر ها آمده مربوط به ویروس وایپر باشد، بعید نیست الان سازمانها و شرکتهای دولتی و خصوصی دیگر را هم الوده کرده باشد و سازنده آن هر موقع که بخواهد به دیگران هم آسیب بزند. همین!
4. علی واحد:
   ۰۵ اردیبهشت ۱۳۹۱ همانگونه که در متن هم اشاره کردم آنقدر در زمینه رعایت امنیت و ایمنی اطلاعات گفته ایم و گفته اید که زبانمان مو درآورد اما به خرج هیچ کس هم نرفت. در اینکه در برخی از این آسیب ها عدم داشتن دانش فنی توسط مدیران شبکه و یا مسؤولین امنیت اطلاعات و شبکه هست شکی ندارم. بسیاری از دوستان را از نزدیک می شناسم که در بخشهای دولتی با این سمت مشغول کار هستند اما مفاهیم پایه امنیت را هم نمی دانند. اما... اینکه می گویم این جنگ ما است، به این معنی نیست که باید وارد جنگ با دشمن بشویم. اولین و مهمترین دشمن ما خود مهارت و تخصص ما نرم افزاری ها است. که بیشترین آسیب را به ما رسانده. اگر در انیاک بیشتر روی امنیت اطلاعات کار می شد احتمال اینکه یک کارمند کل اطلاعات کارتهای بانکی مردم را در بیاورد و با خود ببرد پایین می آمد. دومین دشمن این اخبار آلوده ای است که باعث بی اعتمادی به نرم افزار می شود. شما فکر می کنید یک آدم عادی با خواندن و شنیدن این خبرها، آن یک جو اعتمادی هم که در طی سالها نسبت به نرم افزار بدست اورده بود را از دست نمی دهد. به کارت بانکیش که نمی تواند اعتماد کند، پس پول نقد در جیب می گذارد، اما با کارت سوختش چه کند؟ بنزین نزند!؟ حالا بیا و به او ثابت کن که به گواهی مدیران شرکت نفت، شبکه کارت سوخت اصلا آسیبی ندیده است. بعد از آن باید برویم سراع تقویت دیواره های آتش، جایگزینی سیستم عامل های قفل شکسته و نمی دانم آنتی ویروس های غیر اوریجینال با نسخه های اصلی، تقویت فرهنگ رعایت ایمنی و امنیت اطلاعات و ... الان دلم برای بچه های کامپیوتری وزارت نفت می سوزد. کارمندان دیگر بیکار نشسته اند و این بیچاره ها لابد باید مرغ سرپرکنده به رفع و رجوع آسیب ها بپردازند. نمی دانم! همین!
5. مهرداد جوان:
   ۰۵ اردیبهشت ۱۳۹۱ سلام. البته من از نزديک هم با حفاظت الکترونيک وزارت نفت هم با فنآوري اطلاعات شرکت ملي گاز، در يکسال اخير در تماس بوده ام. متاسفانه بنظر ميرسه اين خبر بيشتر از اوني که واقعيت داشته باشه، يک پروژه دشمن فرضي و مانور پدافند غيرعامل هست. که با هدف نشان دادن اقتدارمان خبرسازي ميشود ولي دريغ از امنيت در نرم افزارها و سازمانهايمان! اما متاسفانه اين خبرها دو روي سکه اش به ضرر ما نرم افزاريها است. اگر واقعيت داشته باشد (که حداقل ضعفش واقعيت دارد و از امنيت در سطوح مختلف اداي آنرا در ميآوريم) بايد بجنگيم و مجهز شويم و اگر واقعيت نداشته باشد، باز هم بايد بجنگيم چون دقيقا همه اعتمادسازي که نيم بند در مورد نرم افزارهايمان ايجاد کرده ايم با يک خبر سياسي، تحت الشعاع قرار ميگيرد و بايد دوباره از نو شروع کنيم !!!!!

9 دیدگاه برای این نوشته:

1. سعید:
   ۰۲ اردیبهشت ۱۳۹۱ سلام. " مسلط به اینترنت " : این قسمت دقیقا یعنی چی؟ از شرکت شما بعید بود چنین جمله ای رو بنویسه؟ یک سوال دوستانه برای خودم: احیانا شما لایسنس تکنولوژی های مایکروسافت رو برای هر کلاینت یا پروژه های مختلف خریداری می کنید یا ....؟ با توجه به این جمله: " ایجاد یک زندگی خوب از طریق تولید،فروش و پشتیبانی خوب نرم افزارهای خوب " امیدوارم پاسخ مثبت باشه. موفق باشید.
2. علی واحد:
   ۰۳ اردیبهشت ۱۳۹۱ چرا بعید است، متوجه نمی شوم؟ مطمئنا منظور خبر، یک منشی مسلط به کار با اینترنت (جستجو و ایمیل) است. اما این شکلی نوشتن "مسلط به اینترنت" یکجور رسمی است که خود متقاضیان شغل منشی متوجه می شوند منظورش و حد تسلطش تا کجاست؟ اما در مورد لایسنس نرم افزارها، نه ما هم مثل خیلی ها کپی رایت را رعایت نمی کنیم. این فقط مختص تکنولوژی های مایکروسافت هم نیست. اکثر نرم افزارهایی که در شرکت استفاده می کنیم، البته به جز سیستم عامل های نوت بوک های شرکت، آنتی ویروس های همه کامپیوترها و کامپوننت های مرتبط با برنامه نویسی، مشمول این عدم رعایت حقوق تولیدکننده هستند. کارمان اشتباه است. اگر هم بگویم خرید این نسخ باعث افزایش قیمت تمام شده محصولات می شود و مشتری حاضر نیست این افزایش قیمت را بپذیرد هم توجیه است. اما این قضیه را در تعارض با آن شعار نمی دانم. این نظر من است البته! همین!
3. وفا:
   ۰۳ اردیبهشت ۱۳۹۱ آقاي واحد عزيز من را خيلي شرمنده كرديد. اين نگاه توسعه اي شما و اين شرح رفتارهاي مورد نياز، بسيار مفصل تر از مهارتهاي فني را مغتنم ميدانم و لذت بردم. من اگر جاي منشي فعلي شما بودم، خودم هم به توسعه شغلي ام فكر ميكردم. واقعا كجا ميتوانم مفيد باشم؟ واقعا يك برنامه نويس بودن خوب است؟ نكند دو سال بعد از برنامه نويس بودن هم دلزده شوم؟ شك ندارم كه شما راجع به اين مسائل با ايشان صحبت داشته ايد. اما به نظرم ايشان بايد با خودشان صحبتي داشته باشند و خط و خطوط خودشان را روشن كنند. در مورد دستيار مطمئن هستم كه شما دستيار خوبي را خواهيد پرورد، دنيال سوپرمن هم نيستيد. من از همين الان اعلام آمادگي ميكنم براي آن شغل.... فرم درخواستتان كجاست؟ سربلند باشيد
4. مسعود ژیان فوق ( پیشگامان دامنه فناوری ):
   ۰۳ اردیبهشت ۱۳۹۱ سلام یک نکته در مطلب "جذب همکار" نهفته بود که برایم خیلی جالب است؛ اینکه مدرک تحصیلی اصلاً لحاظ نشده است! به نظر من این یعنی اتفاق نظر بر اینکه: مدارک ما خروجی بازار کار را ندارند و ما هم در شرکت پیشگامان برای جذب همکار فقط به فقط به سوابق کاری و مصاحبه حضوری بسنده میکنیم موفق باشید
5. علی واحد:
   ۰۳ اردیبهشت ۱۳۹۱ سلام این نظر لطف شما است. اگر چه شاید به لحاظ زمانی کم از خدمات شما استفاده کردم، اما در همان مدت هم بسیار از شما آموخته ام. امیدوارم بتوانیم با رهنمود های ارزشمند شما فضای بهتری برای کار بسازیم. اما در مورد استخدام :) همین!